"ขอรับ!"
ได้ยินดังนั้น องครักษ์คนสนิทของอ๋องหลางหยาหลายนายก็ก้าวขึ้นหน้า หมายจะลากฮูหยานกู่ตูออกไป
ให้ตายสิ!
ฮูหยานกู่ตูในใจสาปแช่งบรรพชนสิบแปดรุ่นของเกาหยางไม่หยุดปาก พลางรีบเอ่ยต่ออ๋องหลางหยา
"ใต้เท้า ข้าเข้าใจผิดแล้ว!"
"ข้าฮูหยานกู่ตูปกติเป็นคนซื่อตรง ไฉนเลยจะทรยศต่อเทพฉางเซิงเทียน?"
"ความภักดีของข้า ไม่มีข้อกังขาใด ๆ เลย!"
อ๋องหลางหยาจ้องมองฮูหยานกู่ตู อดหัวเราะมิได้
เขายกมือห้ามลูกน้องที่เตรียมลงมือ ก่อนจะชักดาบใหญ่เล่มหนึ่งออกมาฉับพลัน
ภายใต้แสงจันทร์ ดาบใหญ่เปล่งประกายคมกริบไร้ขีดจำกัด อ๋องหลางหยาคับแน่นด้วยโทสะที่พุ่งทะยานสู่ฟ้า ย่างเท้าเข้าใส่ฮูหยานกู่ตูทีละก้าว
"ยังคิดหลอกลวงเปิ่นหวังอีกหรือ?"
"เจ้าเห็นเปิ่นหวังเป็นคนโง่เขลาหรืออย่างไร? หากมิใช่เจ้าที่นำทาง ราชันย์แห่งความตายนั่นจักบุกออกจากทะเลทรายซูตานได้รวดเร็วปานนี้ได้อย่างไร? แล้วเปิ่นหวังจักพ่ายศึกยับเยินเช่นนี้ได้อย่างไร?"
อ๋องหลางหยาคิดพลางโกรธมากขึ้น เจตจำนงสังหารทั่วร่างแทบไม่ปิดบัง
ฮูหยานกู่ตูรีบเอ่ยว่า "ไท่จื่อ โปรดเข้าใจผิดแล้ว! ผู้น้อยไม่ผิดเลยขอรับ!"
"ฮูหยานกู่ตูยอมตายได้ แต่ขออย่าได้ตายอย่างคับอกคับใจเช่นนี้เลย!"
"ไท่จื่อทรงทราบเรื่องอูฐแห่งซีอวี้หรือไม่?"
"อูฐ?"
ร่างอ๋องหลางหยาชะงัก หันไปมองอ๋องเจิ้นเยว่ที่อยู่ด้านข้าง
อูฐนี้พวกเขาย่อมเคยเห็น แต่สิ่งนี้มีประโยชน์อะไร?
"อูฐ มันเกี่ยวอะไรกับการที่เปิ่นหวังจะสังหารเจ้า?" อ๋องหลางหยาสีหน้าเย็นชา เอ่ยปากอย่างเชื่องช้า
"ใต้เท้า ท่านไม่ทราบว่า ราชันย์แห่งความตายผู้นี้มีความรู้ลึกซึ้งราวกับไม่ใช่มนุษย์เลยขอรับ! เขากล่าวว่าจมูกของอูฐนั้นพิเศษ สามารถรับกลิ่นแหล่งน้ำในอากาศทะเลทราย แล้วส่งเสียงคำรามไปยังทิศทางนั้น!"
"เหลวไหล! เปิ่นหวังอยู่แดนแม่น้ำมานาน เหตุใดจึงไม่เคยได้ยินว่าอูฐมีความสามารถเช่นนี้?"
อ๋องหลางหยาตัดบทปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
แต่อ๋องเจิ้นเยว่กลับมีสีหน้าเปลี่ยนไป เขาเอ่ยขึ้นข้าง ๆ ว่า "นี่เป็นเรื่องจริง!"
"เปิ่นหวังเคยจับพ่อค้าคณะหนึ่งที่มาจากซีอวี้ไปเป็นเชลย ด้วยความสงสัย เปิ่นหวังจึงไต่ถามไปไม่กี่คำ พวกเขากล่าวว่าอูฐเป็นของวิเศษในทะเลทราย มีประสาทจมูกไวอย่างยิ่ง!"