จวนติ้งกั๋วกง
ลานด้านหลัง
แสงอาทิตย์สีทองสาดผ่านกิ่งก้านใบไม้ต้นโอสมัน ร่างแสงประปรายจางๆ ลงบนพื้นหินชนวน
เกาหยางนั่งอยู่หน้าโต๊ะหิน อุ้มจวินจวินไว้ในอ้อมกอด มือถือพู่กันหนึ่งแปรง กำลังสอนน้องหนูเขียนหนังสือ
จวินจวินนุ่งฉลององชุดเด็กเล็กสีขาวอมฟ้า ผมมัดเป็นสองพวงเล็กๆ ร้อยด้วยเชือกสีแดง ยิ่งทำให้ใบหน้าน้องๆ น่ารักเหมือนแกะสลักจากหยก
มือเล็กๆ กำพู่กันแน่น เขียนทีละเส้นทีละขีด คิ้วขมวดแน่น ตั้งใจสุดประลอง
"คุณพ่อ อักษรนี้อ่านว่าอะไร"
จวินจวินชี้ที่อักษรหนึ่งบนกระดาษ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตดุจองุ่นดำเป็นประกายวิบวับมองเกาหยาง
เกาหยางก้มมองหนึ่งครั้ง ยิ้มแล้วกล่าวว่า "อักษรนี้อ่านว่า 'อัน' อันแห่งความปลอดภัยสงบ"
"อัน......"
จวินจวินเปล่งเสียงเด็กๆ ตามอ่านหนึ่งครั้ง แล้วก้มลงเขียนต่อ
เขียนได้ไม่กี่ตัว นางก็เงยหน้าขึ้นอีก ชี้ที่อักษรอีกตัวหนึ่ง
"คุณพ่อ แล้วตัวนี้ล่ะ"
"ตัวนี้อ่านว่า 'หนิง' หนิงแห่งความสงบสุข"
"แผ่นดินสงบสุข......"
จวินจวินเอียงศีรษะน้อยๆ ไต่ตถามอยู่ชั่วครู่ แล้วทันใดนั้นก็ถามว่า "คุณพ่อ แผ่นดินสงบสุขหมายความว่าอะไร"
เกาหยางยื่นมือลูบศีรษะเล็กๆ ของนาง เสียงอ่อนโยน "แผ่นดินสงบสุขก็คือไม่มีคนชั่ว ไม่มีการฆ่าฟัน ทุกคนใช้ชีวิตกันได้อย่างดีงาม"
จวินจวินกะพริบตาปริบๆ พยักหน้ารับอย่างเข้าใจไม่ทั้งหมด แล้วก้มลงเขียนต่อ
เกาหยางมองท่าทางตั้งใจเพียงนั้น หัวใจแทบละลาย
เขาอุ้มจวินจวินไว้ มองนางเขียนหนังสือทีละเส้นทีละขีด เป็นครั้งคราวก็แก้ท่าจับพู่กันให้ บางคราก็จุ๊บที่แก้มนางหนึ่งครั้ง
ตัวเล็กๆ ถูกจุ๊บจนหัวเราะครืน ยื่นมือกอดคอเขา ซบหน้าลงในโพรงไหล่ ยิ้มจนตาหยี
ฉู่ชิงหลวนนั่งอยู่ข้างกาย สองมือประนมถ้วยชา มองภาพตรงหน้า ริมฝีปากแทบยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน
ช่วงเวลานั้นเอง ฝูโป๋ก็รีบรุดมาจากปลายเฉลียง