"ท่านพ่อ ข้าพลันนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง ในใจมีลางสังหรณ์ไม่ดีนัก"
ภายในหออวี้อิงถัง
หลิ่วหงเปลี่ยนสีหน้า ฉับพลันมีแววเคร่งขรึม
หลิ่วต้าซานเบนสายตามองหลิ่วหง แววตาเผยความไม่เข้าใจ
"เรื่องใด?"
หลิ่วต้าซานเอ่ยถามด้วยสัญชาตญาณ
"ข้าได้ยินมาว่า ราชันย์แห่งความตายดูจะเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาคำนวณอย่างยิ่ง เขาจะมองออกหรือไม่ ถึงพิรุธในบัญชีนี้?"
คำพูดเดียว ทำให้สีหน้าหลิ่วต้าซานเปลี่ยนฉับพลัน
"ราชันย์แห่งความตายเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาคำนวณ?"
หลิ่วหงชะงักไป กล่าวต่อว่า "ท่านพ่อ นี่ท่านไม่รู้หรือ?"
"คราวคณะทูตแคว้นฉู่มาเล่นงานมหาจักรวรรดิเฉียนเรา ได้ยินว่า ซ่วนอู๋เต้าซือเจิ้งแห่งแคว้นฉู่ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นจอมยุทธ์คณิตศาสตร์อันดับหนึ่งแห่งฉู่ ไร้ผู้ใดทัดเทียมในใต้หล้า กลับถูกราชันย์แห่งความตายยั่วโทสะจนกระอักเลือดคาสถาน!"
"อันใดนะ?"
หลิ่วต้าซานฟังแล้ว สีหน้าแวบผ่านความตะลึง
จอมยุทธ์คณิตศาสตร์อันดับหนึ่งแห่งแคว้นฉู่ ถูกราชันย์แห่งความตายยั่วโทสะจนกระอักเลือดคาสถาน?
เพี๊ยะ!
หลิ่วต้าซานโกรธจนฟาดฝ่ามือใส่หน้าหลิ่วหง
เขาสีหน้าดำทะมึนเอ่ยว่า "เจ้าสารเลว เรื่องสำคัญเพียงนี้ เหตุใดเจ้ารู้แล้วไม่รีบบอก?"
หลิ่วหงกุมใบหน้า เต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ
"ท่านพ่อ ท่านก็ไม่ได้ถามนี่ขอรับ!"
เพี๊ยะ!
หลิ่วต้าซานฟาดฝ่ามือซ้ำอีกครา
"ยังกล้าเถียงอีก?"
ใบหน้าหลิ่วหงทั้งสองข้างแดงเถือก ปวดแสบปวดร้อน แต่ไม่กล้าเอ่ยเสียงใด
ท่าทีเคยส่ำสมของหลิ่วต้าซานพลันมลายหาย กลายเป็นแววอกุศล
แต่ประสบการณ์หลายปี ผจญมรสุมมากมาย ทำให้หลิ่วต้าซานสูดลมหายใจเข้าลึก ตั้งสติมั่นอีกครั้ง
"อย่าตื่น ปรมาจารย์ไจ๋ที่ข้าเชิญมา เป็นยอดบุรุษแห่งคณิตศาสตร์ซึ่งเป็นที่ยอมรับทั่วทั้งเมืองซุยหยาง"
"ราชันย์แห่งความตายใช่ว่าจะมองออก"