ด้านนอกสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า
เกาหยางขึ้นรถม้า สีหน้าไร้อารมณ์
"คุณชายใหญ่ พวกเราจะไปที่ใดต่อขอรับ?" อู๋ก่วงอดถามมิได้
"กลับจวน!"
เกาหยางตอบเสียงเรียบ
ไม่นาน รถม้าก็แล่นไปตามถนน กลับถึงจวนผู้ตรวจการ
นิ้วของเกาหยางเคาะเบาๆ อยู่ภายในรถม้า แววตาเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ
ในห้วงความคิดมีแต่สีหน้าของหลิ่วต้าซาน และคำพูดแต่ละประโยค
ทันทีที่ย่างเท้าเข้าจวน ลวี่หลัวก็อดมิได้อีก
"คุณชายใหญ่ ท่านยังรู้สึกว่าสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าแห่งนี้ไม่ชอบมาพากลหรือ?"
เกาหยางมิได้ตอบ เพียงเงยหน้ามองจ้าวต้าและอู๋ก่วง "เรื่องนี้ พวกเจ้ามองว่าอย่างไร?"
คำถามนี้ทำให้จ้าวต้าและอู๋ก่วงมองหน้ากัน
ในที่สุด อู๋ก่วงก็เอ่ยขึ้นก่อน "นายท่าน ข้าน้อยเห็นว่าสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้านี้ไม่มีปัญหา ท่าทางของเด็กเหล่านั้นมิได้เสแสร้ง พวกเขาถือว่าหลิ่วต้าซานเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตอย่างแท้จริง!"
"ส่วนชาวบ้านที่ไปร้องทุกข์ที่เมืองฉางอัน คงจะเป็นความเข้าใจผิด"
ด้านข้าง จ้าวต้าเอ่ยขึ้นบ้าง "คุณชายใหญ่ ข้าน้อยเห็นด้วยกับพี่อู๋ ตอนที่นายท่านจะจับกุมเขา ข้าน้อยจับจ้องสีหน้าเขาแน่วแน่ แทบไม่มีความลนลานใดๆ เลย!"
"ชาวบ้านนั้นหมดหนทาง จึงจำใจต้องส่งบุตรเข้าไปในสถานสงเคราะห์ มิได้หมายความว่ามิรักบุตรของตน"