คำพูดนี้หลุดออกมา เหล่าราษฎรล้วนเงยหน้าขึ้นด้วยความตะลึงงัน
พวกเขาจ้องมองเกาหยางเป็นตาเดียว ใจสั่นสะท้าน
คำพูดเช่นนี้ ในคัมภีร์ของปราชญ์ก็เขียนไว้ชัดเจน พวกเขาก็เคยได้ยินมา แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อฟังจากปากเกาหยาง กลับรู้สึกรันทดในใจ ฟังแล้วอดกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่!
"ทว่าข้ามองทั่วแผ่นดิน โรคร้ายหยั่งรากลึกดุจห้วงเหว แสนทุกข์ทนแก่ราษฎรมหาจักรวรรดิเฉียนมานานนัก!"
"ในท้องทุ่งนา ชาวไร่ชาวนาหยาดเหงื่อรดต้นกล้า ยังถูกความอดอยากหิวโหยรังควาน ในย่านตลาด พ่อค้าติดกับดักภาษีหนักอึ้ง เกินจะค้าขายต่อไปได้!"
"ทั่วทุกหนแห่งในแผ่นดิน ไอ้กังฉินขุนนางฉ้อฉลอาละวาด ผู้ซื่อสัตย์ยากจะหยั่งราก!"
"บัดนี้เกาหยางไต่สวนราชการ ณ ที่นี้ ขอสาบานด้วยเลือดเนื้อร้อนแรงแห่งตน ชะล้างมลทินโสมม ปลดเปลื้องความทุกข์แก่ราษฎรใต้หล้า นำพาความรุ่งโรจน์หวนคืน!"
น้ำเสียงเกาหยางดังขึ้นเรื่อยๆ ผ่านอุปกรณ์ขยายเสียง ก้องกังวานไปทั่วทั้งเมืองจุยหยาง
คำพูดนี้หลุดออกมา ดั่งพายุหมุนใหญ่ พัดกวาดไปทั้งสี่ทิศแปดทางอย่างรวดเร็ว ทำให้ราษฎรนับไม่ถ้วนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน!
เพียงแค่ไม่กี่ประโยคสั้นๆ นี้ ก็เสียดแทงเข้าที่อกของพวกเขาอย่างจัง ทำให้ดวงตาแดงก่ำ
ซ่างกวันวานเอ๋อร์จ้องมองเกาหยาง นางเองก็อดถอนหายใจไม่ได้ อู่จ้าวกล่าวไว้ถูกต้องแล้ว คนอย่างเกาหยาง ต่อให้ไม่ได้ใช้สอย ก็ต้องเลี้ยงดูด้วยอาหารดีๆ ไปชั่วชีวิต
มิฉะนั้น หากปล่อยออกไป ตกอยู่ในเงื้อมมือของผู้อื่น นางก็จะต้องทนทุกข์หนักหนาเป็นแน่