วูม!
สมองของหลี่หลงอื้ออึงไปหมด
โอกาสชนะถึงเก้าในสิบ ยังไม่มั่นคงอีกหรือ?
ก็ได้...
หลี่หลงนึกถึงศึกแรกที่เกาหยางยกทัพออกไป เหล่าทหารแปดร้อยนายนั้นล้วนผ่านการฝึกหนักหน่วงนานับประการ ติดอาวุธครบครันจนแทบไร้ช่องโหว่
ยิ่งไปกว่านั้น เกาหยางยังไม่วางใจ ทรงคำนวณไว้แล้วว่าศึกแรกของพระองค์กับชาวซงหนูนั้นไม่มีความแค้นใดๆ ต่อกัน ถึงแม้จะถูกจับเป็นเชลย ก็ยังสามารถอาศัยอยู่ในแดนซงหนูได้อย่างราบรื่น และอีกหลายๆ ด้าน ด้วยเหตุนี้จึงได้เริ่มแผนอ้อมทัพใหญ่เป็นครั้งแรก
ช่างเป็นแบบอย่างของเกาหยางจริงๆ!
หลี่หลงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งกาย คำนับลงอย่างลึกซึ้ง: "ฝ่าบาททรงพระปรีชาญาณ กระหม่อมแล่นั้นสายตาสั้นไปเอง"
"ลุกขึ้นเถิด"
น้ำเสียงของอู่จ้าวผ่อนคลายลง "เจ้าจงไปบอกจางผิงและจางโซ่ว ว่าเหล่าไส้ศึกของแคว้นเยี่ยนในเมืองฉางอันนั้น เก็บกวาดได้แล้ว"
"จำไว้ ต้องเร็ว ต้องโหด ต้องให้พวกเขารู้ว่า การออกอาละวาดบนแผ่นดินมหาจักรวรรดิเฉียนนั้น ต้องแลกด้วยเลือด"
"กระหม่อมรับพระบัญชา!"
"..."
พระราชวังแคว้นเยี่ยน
ตำหนักหนังสือ
เยี่ยนอู๋ซวงเอามือไพล่หลัง เดินไปมาหน้าพระแท่นที่ปรึกษาราชการ ใบหน้าหม่นหมองจนแทบจะหยดน้ำได้
เฉินผิงนั่งอยู่ข้างๆ พัดขนนกหยุดนิ่งค้างอยู่กลางอากาศ คิ้วขมวดมุ่น ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
"ท่านอาจารย์ ท่านว่ามีความเป็นไปได้ไหม... เกาหยางผู้นั้นตายไปจริงๆ และการยกทัพขึ้นเหนือทั่วทั้งแคว้นของอู่จ้าวนั้นเป็นเพียงการข่มขู่หลอกลวง?"
เยี่ยนอู๋ซวงหยุดฝีเท้า เอ่ยถามขึ้น
เฉินผิงนิ่งเงียบอยู่นาน แล้วค่อยๆ ส่ายหน้า
"ฝ่าบาท อู่จ้าวอาจจะข่มขู่หลอกลวงได้ แต่จะไม่ใช้คำว่า 'กำลังทั้งหมดของแคว้น' สี่คำนี้ เมื่อเอ่ยออกมาแล้ว ย่อมไม่มีทางหวนกลับ หากมหาจักรวรรดิเฉียนพ่ายแพ้อีก เหล่าอ๋องชายแดนของมหาจักรวรรดิเฉียนก็จะพากันคุมเชิงตามลม หากนางไม่มีความมั่นใจที่จะชนะอย่างแน่นอน ก็ไม่กล้าเสี่ยงเช่นนี้เป็นอันขาด"
เยี่ยนอู๋ซวงยังไม่ยอมรับ "เช่นนั้นศพของเกาหยางจะอธิบายอย่างไร?"