"ท่านอารอง เป็นหยางเอ๋อร์ที่สะเพร่าเอง ไม่คาดคิดว่าจะมีเรื่องเช่นนี้" เกาหยางเอ่ยด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะหันไปทางเกาเทียนหลง "ท่านปู่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าให้เสียเปล่าเลย สตรีงามจากซีอวี้ทั้งสิบนี้ ก็ขอเป็นของขวัญมอบให้ท่านปู่แล้วกัน"
เกาเทียนหลงมองสาวงามเปี่ยมเสน่ห์แห่งซีอวี้ แต่ละนางล้วนรูปร่างดี ทำเอาท่านถึงกับสะท้านสะเทือน สีหน้าปรากฏความขัดเขิน "ท่านปู่ยังอยากมีชีวิตอีกหลายปี เจ้าช่วยไว้ชีวิตท่านปู่เถิด"
เมื่อเห็นดังนั้น เกาหยางก็อดถอนหายใจไม่ได้
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะสวรรค์ลิขิต!
สวรรค์ลิขิตแล้วใครจะฝืนได้?
"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่มีทางเลือก ตระกูลติ้งกั๋วกงมีขนบเรียบง่าย ไม่นิยมฟุ้งเฟ้อ ข้าเกาหยางก็ไม่เคยชอบความสิ้นเปลือง โดยปกติแล้วข้าวสารสักเม็ดหนึ่งข้างริมฝีปากยังต้องขบเคี้ยวจนสะอาด ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องนี้เลย"
"ได้เพียงฝืนกล้ำกลืนแล้วรับไว้"
เกาหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่อเหี่ยว
สตรีงามแห่งซีอวี้ทั้งสิบ ไม่รู้ว่าเขาจะต้านทานได้หรือไม่
แต่ในขณะนั้นเอง เกาหยางก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล
นี่คือการแผ่ซ่านเข้ามาของเจตนาสังหาร เป็นความเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนยิ่งระหว่างสนามพลัง แม้จะไม่เด่นชัดนัก ทว่ากลับถูกเขาจับสัมผัสได้อย่างชัดเจน
เกาเทียนหลงและเกาหลินย่วนก็มีท่าทางผิดปกติ สายตามุ่งตรงไปยังด้านหลังของเขา
ตุ๊บ!
เกาหยางรับรู้ถึงความไม่ชอบมาพากล แทบจะเอ่ยปากขึ้นทันที "เฉินเซิ่ง เจ้าจัดการหน่อย นำพวกนางไปยังสถานอาบอบนวดหมายเลขหนึ่งแห่งราชสำนัก เพื่อรับการฝึกอบรมตามระเบียบ เรียนรู้การนวดแช่เท้าและการแคะหู อาศัยจังหวะนี้เปิดบริการดูแลสุขภาพกลิ่นอายต่างแดน"