"ท่านแม่ เมื่อลูกกลับถึงจวน ท่านพ่อก็จะทุบตีลูกเสียให้ได้ ท่านแม่ต้องช่วยตัดสินให้ลูกด้วยขอรับ" เกาหยางทำสีหน้าเหมือนถูกข่มเหงอย่างยิ่ง
"ไอ้ลูกทรพี เจ้าอย่าเลยเถิดนัก!"
เกาเฟิงรู้สึกหนาวยะเยือกวูบหนึ่ง พลันชี้นิ้วไปทางที่เกาหยางอยู่ ตวาดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด
แต่เพียงชั่วพริบตา
หลี่ซื่อก็ทำหน้าเครียด มองไปทางเกาเฟิงแล้วกล่าว "ท่านพี่ ปากก็เอาแต่ลูกทรพี ปากก็เอาแต่สัตว์เดรัจฉาน ใต้หล้านี้ที่ไหนมีบิดาเช่นนี้เล่า?"
"หยางเอ๋อร์เพิ่งกลับถึงจวน ทั้งยังสร้างคุณงามความดีใหญ่หลวงเพียงนี้ ท่านไม่เพียงไม่ปูนบำเหน็จ ซ้ำจะลงโทษสั่งสอนอีก เรื่องนี้ช่างหาเหตุผลมิได้!"
เกาเฟิงรู้สึกอัดอั้นใจอย่างยิ่ง แต่มิกล้าโต้เถียง ได้แต่กวาดตามองเกาหยางอย่างเคียดแค้นทีหนึ่ง
จากนั้น เขากล่าวกับหลี่ซื่อ "คำที่ภรรยากล่าวถูกต้อง เป็นข้าน้อยผิดเอง"
"ข้าน้อยจะตรึกตรองให้หนักหน่วง สองสามวันนี้จะสานสัมพันธ์กับหยางเอ๋อร์ให้แน่นแฟ้น ขจัดความคลางแคลงใจ"
เมื่อเกาเฟิงกล่าวถึงคำว่าสานสัมพันธ์ ยังเจาะจงมองเกาหยางแวบหนึ่ง พร้อมเน้นน้ำเสียง
โอ้?
ยังไม่ยอมอีก!
เกาหยางเห็นดังนั้น จากแขนเสื้อกว้าง หยิบกล่องผ้าปักราคาแพงออกมาใบหนึ่ง เปิดออก
"นี่คือหยกแกะขาวที่ลูกชิงมาจากตระกูลภรรยาของจั่วเสียนอ๋องแห่งซงหนู สลักลายนกกระเรียนคู่คาบเห็ดหลินจือ เหมาะเจาะที่จะมอบให้ท่านแม่เป็นของขวัญ"
เกาหยางหยิบหยกแกะขาวในกล่องขึ้นมา ยื่นให้หลี่ซื่อ
หลี่ซื่อเห็นแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้ายินดี
นางชอบหยกเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ผนวกกับเป็นของที่เกาหยางมอบให้ จึงยิ้มจนปิดปากไม่ลงอยู่พักหนึ่ง