"อะไรนะ?"
บาตูเอ้อร์ได้ฟังก็ตกตะลึงไปทั้งตัว
เขาไม่เคยคิดเลยว่า ราชันย์แห่งความตายผู้เลื่องชื่อ กลับมีเรื่องราวประหลาดเช่นนี้
ราชันย์แห่งความตายนี่โหดกว่าที่เขาคิดเสียอีก!
ที่ทำให้เขาทึ่งที่สุดคือ ราชันย์แห่งความตายกลับพูดออกมาได้อย่างหยิ่งยโส!
ไม่ใช่สิ กินของแบบนี้ยังจะชอบธรรมเสียเต็มประดา?
แล้วยังสมเป็นจอมกุนซือพิษอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ไอ้ทรชนเอ๊ย ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบก็แอบดูยายม่ายข้างบ้านอาบน้ำ!
นี่มันอัปรีย์แท้!
ชั่วขณะนั้น บาตูเอ้อร์นิ่งเงียบ ตกอยู่ในความตะลึงอย่างใหญ่หลวง
ในใจของเขาต่อชะตาของต้าเยียนจือ แทบจะสิ้นหวังแล้ว
คนอื่นอาจลงมือไม่อง แต่เจ้าเกาหยางนี่เกรงว่าจะลงมือจริง
ใต้หล้ายังมีคนเช่นนี้อีก!
สวรรค์ไร้ซึ่งตา!
บาตูเอ้อร์กำหมัดแน่น
หวังเซียวยังคงยั่วยุ "บาตูเอ้อร์ ได้ยินว่าท่านคือยอดนักรบอันดับหนึ่งแห่งทุ่งหญ้า ไร้ผู้ต้าน!"
"ข้าน้อยกล้ากินขี้ เจ้ากล้าหรือไม่?"
หวังเซียวตะโกนใส่บาตูเอ้อร์
ร่างของเขาตั้งตรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส
บาตูเอ้อร์จนด้วยถ้อยคำ
หากเป็นวาจาอื่น ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาล้วนรับคำ เพราะใต้หล้านี้ยังมีสิ่งที่บาตูเอ้อร์ไม่กล้าหรือ?
แต่ดันเป็นคำนี้...
"ข้าอายุสิบห้าปีก็ต่อสู้หมาป่าด้วยมือเปล่าฆ่ามันได้หนึ่งตัว!"