คำพูดนี้หลุดออกมา
สีหน้าเยี่ยนอู๋ซวงพลันเปลี่ยนไปในฉับพลัน
“อะไรนะ”
สีหน้าของเฉินผิงก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที
ขุนนางฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋น ล้วนตื่นตระหนก
“ข่าวนี้ยืนยันแล้วว่าไม่มีผิด”
“ทูลฝ่าบาท ข่าวนี้เป็นทหารของเราที่อยู่ในกองกำลังหลักของซงหนู ขี่ม้าตะบึงมาตลอดทาง วิ่งจนม้าตายไปสามตัว ถึงได้นำข่าวกลับมาส่ง”
“และราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ผู้นั้น โกรธแค้นเป็นอย่างยิ่งที่ถูกเยาะเย้ยว่าอย่างนั้นอย่างนี้ จึงได้ส่งหนังสือท้าประลองไปให้ปาเท่อร์ เจ้าชายซงหนู ทั้งสองฝ่ายจะนำกำลังทหารจำนวนน้อยเข้าประจัญบานตัดสินแพ้ชนะ”
“ราชันย์แห่งความตายยังจงใจประกาศกร้าว อนุญาตให้องค์ชายซงหนูนำกำลังพลสองเท่าหรือแม้กระทั่งสามเท่าเข้าสู้รบ”
“ใครขี้ขลาดคือไอ้ขี้แพ้ ใครขี้ขลาดพ่อมันไม่มีรูตูด ฟ้าผ่าห้าสายฟาดลงมาเถอะ”
สีหน้าเยี่ยนอู๋ซวงเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เขาเอ่ยถามว่า “องค์ชายซงหนูตอบรับคำท้าหรือไม่”
“ซงหนูเห็นว่าเป็นโอกาสสวรรค์ประทาน แต่จะนำกำลังพลสามเท่า เพื่อสังหารราชันย์แห่งความตายกลางสมรภูมิรบ”
ด้านข้าง สีหน้าของเฉินผิงพลันมืดมนลง
“จบสิ้น”
“ติดกับเสียแล้ว”
เฉินผิงหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด
เยี่ยนอู๋ซวงได้ยินดังนี้ ก็มีสีหน้าตระหนกยิ่ง เขามองไปที่เฉินผิงแล้วถามว่า “อาจารย์ เหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้”
“หากสามารถสังหารราชันย์แห่งความตายได้ ต่อให้ต้องสูญเสียทหารไปหลายพันคน นั่นก็มิใช่เรื่องที่คุ้มค่ามหาศาลดอกหรือ”
เฉินผิงมองไปยังเยี่ยนอู๋ซวง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แน่ใจว่า “ราชันย์แห่งความตายเป็นคนที่สุขุมรอบคอบเช่นนี้ เขาจะยอมเสี่ยงภัยใหญ่หลวงเช่นนั้นหรือ”
“เขาไม่มีทางไปหรอก”
เยี่ยนอู๋ซวงเอ่ยว่า “คำสาบานของราชันย์แห่งความตายนั้น ร้ายแรงมิใช่น้อย นี่มัน...”