รุ่งเช้า
แสงตะวันสีทองสาดส่องทะลุชั้นเมฆ ปกคลุมทั่วแผ่นดิน
มหาจักรวรรดิเฉียน เมืองฉางอัน
บนแท่นจูเชวี่ย
อู่จ้าวทรงคลุมมังกรสีทองอร่าม จุดไฟเผากระดาษไผ่ หันไปยังเหล่าขุนนางพลางประกาศเสียงดังก้อง "กระดาษไผ่บริสุทธิ์ผุดผ่อง ฟ้าดินรับรู้ หากกระดาษไผ่เรียกวิญญาณร้าย มาทำลายสายเลือดอักษรของบัณฑิตแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน บั่นทอนโชคชะตาการเขียน เจิ้นก็สมควรไปพบเทพมัจจุราชเป็นคนแรก!"
กระดาษไผ่ลุกไหม้ ควันสีครามลอยคลุ้ง
จากนั้น อู่จ้าวทรงเผากระดาษเปลือกหม่อนเนื้อหยาบ แต่กลับพวยพุ่งควันดำหนาทึบ ควันดำคละคลุ้งกลิ่นฉุนเฉียว แผ่กระจายไปทั่วทุกสารทิศ
เจ้ากรมโหราศาสตร์หลวงสีหน้าแปรเปลี่ยนทันควัน รีบร้องเสียงสูง "ควันดำทะมึน นี่คือลางร้ายแรงยิ่งนัก!"
อู่จ้าวก็แย้มพระสรวล ตรัสแก่เหล่าขุนนางว่า "ช่างน่าสนใจนัก กระดาษไผ่เผาแล้วควันลอยกรุ่น ทว่ากระดาษเปลือกหม่อนเนื้อหยาบของตระกูลเผยกลับเผาได้ควันดำทะมึน"
"เสนาทั้งหลาย ดีเลวประการใด เพียงดูก็รู้แจ้ง!"
คำกล่าวนี้ทำให้เหล่าขุนนางพากันตะลึงงัน
แต่ยังไม่ทันตั้งตัว อู่จ้าวก็ทรงรับสั่งอีกครั้ง ให้เรียกประชุมเหล่าขุนนาง ณ ตำหนักหนังสือ
ชุยซิงเหอ หลู่เหวิน เหยียนเจิง และคนอื่นๆ ต่างเร่งรุดไป ในพริบตา ตำหนักหนังสือก็รวบรวมคนสนิทกลุ่มใหญ่ที่สุดของมหาจักรวรรดิเฉียนไว้จนเกือบครบ
เดิมทีทุกคนคิดว่าอู่จ้าวจะทรงหารือเรื่องพิธีบูชาฟ้า ทว่าเมื่อย่างกรายเข้าสู่ตำหนักหนังสือแล้ว กลับพบว่าตนเองคิดผิด และผิดอย่างมหันต์
อู่จ้าวทรงประกาศราชโองการสองเรื่อง น้ำพระสุรเสียงมิได้ดังกังวาน แต่ตกกระทบโสตเหล่าขุนนางราวกับอัสนีคำรณ
เรื่องแรก: มหาจักรวรรดิเฉียนหนึ่งเดียว วจีปราชญ์กลับถูกตีความแตกต่างกันหลายสิบแบบ นี่มิใช่การทรยศต่อนาง แล้วจะเป็นอะไร?