ชานคลื่นมวลชน
จูซานมองชายหน้าโป่งผื่นนั้น แล้วกวาดสายตาไปยังหญิงรูปร่างดี ผิวพรรณชุ่มฉ่ำ พร้อมสินเดิมสามพันตำลึงข้างกาย
ไม่ต้องพูดถึงสามัญชน แม้แต่ดวงตาของเขายังแดงก่ำ
สวรรค์ลงโทษเสียจริง!
รูปร่างดีนี่นา!
มิได้ทวงสินสอด!
พร้อมสินเดิมสามพันเหรียญ!
"บัดซบ!"
"หากรู้ไว้แต่แรกว่าแท้จริงมีการถวายหญิงงาม เป็นบุรุษอย่างข้าก็ควรไปรับแผ่นป้ายวิงวอนสักแผ่น!" จูซานกล่าวด้วยดวงตาแดงก่ำ
เจียโชวได้แต่นิ่งงัน
เขาจ้องจูซานเขม้น แล้วเอ่ยว่ากล่าว
"อย่าลืมว่าเจ้ามาที่นี่เพื่อสิ่งใด!"
"หญิงงามเพียงนี้ ทำให้เจ้าใจเต้นได้เช่นนี้เลยหรือ?"
เจียโชวแม้ใจกล้าจะอิดโรยบ้าง แต่ก็เอ่ยตำหนิทันที
จูซานระลึกตัวได้ สะบัดคอหด
เขาเอ่ยอย่างเขินอาย "ข้าน้อยจะเป็นคนหยาบโลกเช่นนั้นได้อย่างไร ก็เพียง… เพียงแต่ชั่วขณะหนึ่งอดไม่อยู่เท่านั้น"
เจียโชวได้แต่นิ่งงัน
เขาเอ่ยไม่พอใจ "เข้าไปเถิด"
"เข้าไป?"
จูซานแตกตื่น งงงวยไปชั่วขณะ
จางโซ่วแสดงสีหน้าไม่พอใจ "ไปยั่วยุจิตใจมวลชนสิ หรือจะนั่งดูหัวโล้นนี่เก็บใจมวลชนไปทั้งเป็น โดยพวกเรามิได้ทำสิ่งใด?"
"ถ้าปล่อยให้ไอ้หัวโล้นนี่พลิกสถานการณ์สำเร็จ เรื่องนี้ข้าจะยัดโทษให้เจ้ารับเองแน่ เจ้าจงไปชี้แจงกับราชันย์แห่งความตายด้วยตัวเองเถิด"
ฮือ!
จูซานสั่นสะท้านทั้งกาย ภาพหญิงงามในความคิดลวงหลายเหลือเกินจากหัวเป็นปลิดทิ้ง
แต่เขาก็มิได้คาดคิดว่าเจียโชวจะต่ำช้าเพียงนี้ ทิ้งเรื่องนี้มายัดให้เขารับโดยไร้ความปรานี