ภัตตาคารชิงหยุน
ภัตตาคารใหญ่ที่สุดของเมืองฉางอันในรอบหลายปี มีชื่อเสียงเรื่องอาหารอร่อยและราคาย่อมเยา
หวงจื่อจาน หลินว่านจวี่น และฉื่อพั่วเทียนกำลังนั่งประจำหน้าต่างอยู่
บนโต๊ะของทั้งสามวางเหยือกสาโทใบหนึ่งไว้
แต่ไม่มีผู้ใดจิบสักคน
ทั้งสามจ้องมองชาวบ้านที่ถือป้ายทูลขอด้านล่างตึก ตามถามหาว่าพระโพธิสัตว์เกียะเยจะเสร็จคำอธิษฐานของประชาชนเมื่อใด
ช้านานแล้ว
ฮวงจื่อจานจึงกลั้นใจไม่อยู่ เอ่ยถอนใจขึ้น
“นึกครั้งที่พระโพธิสัตว์เกียะเยผู้นี้ยังไม่เข้าเมือง ศักดิ์ศรีเขาเกรียงไกรเพียงใด?”
“ตลอดทางแจกโจ๊กแจกยา ลงโทษพระชั่ว ชำระความอยุติธรรมแก่ประชาชน ที่ใดที่เขาไปถึง สาวกนับหมื่นตามกาย คณะทูตสามแคว้นก็เททุกสิ่งทุกอย่างสร้างกระแสให้เขา”
“ช่างภาคภูมิเหลือเกิน!”
“ยามนั้นแม้แต่ข้ายังอดทนไม่อยู่ต้องลุ้นแทนอัครมหาเสนาบดีเกา มื้อหนึ่งกินข้าวได้เพียงสามถ้วย ยามค่ำก็หลับสบายไม่ได้ ได้เพียงหกชั่วยาม”
หลินว่านจวี่นส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “พุทธบุตรเจียเย่ผู้นี้ตั้งใจอาศัยมหาชนทั้งแผ่นดินเข้าสู่ฉางอัน ใช้ถ้อยคำของอัครมหาเสนาบดีเกาว่า ‘ในหอคอยนี้ควรให้พระพุทธเจ้าคารวะข้า’ เป็นหอกแทง ผลปรากฏว่ายังไม่ทันได้พบหน้าอัครมหาเสนาบดีเกาเลย ก่อนถูกป้ายทูลขอทีละใบสองใบบีบจนตัน!”
“อัครมหาเสนาบดีเกา... สมชื่อจอมกุนซือพิษอันดับหนึ่งของมหาจักรวรรดิเฉียนข้าพเจ้าจริง ๆ !”
หลินว่านจวี่นกล่าวแล้ว ก็หันไปถามชื่อโพเทียนอีกครั้ง
“ตามท่านชื่อเห็นว่า พระโพธิสัตว์เกียะเยจะหักเกมนี้ได้อย่างไร?”
ชื่อโพเทียนเงียบไปชั่วครู่ แล้วส่ายเศียรเบา ๆ
“หักไม่ได้หรอก”
“เว้นแต่... เขาเป็นอวตารของพระพุทธเจ้าแท้ ๆ ที่ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้น ให้คนธรรมดาเป็นอมตะได้จริง!”
ฮวงจื่อจานได้ยินดังนั้น จึงเชยกาแล้วหัวเราะเยาะออกมา