เปรี๊ยง!
ไข่มุกพันปีจ้าวแห่งวารี!
ตำแหน่งอ๋อง!
แบ่งแผ่นดิน?!
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊แห่งมหาจักรวรรดิเฉียนถึงกับชาไปหมดสิ้น เหลือเพียงความตะลึงอันไร้เสียง!
เงื่อนไขของแคว้นฉู่ กลับยิ่งสูงขึ้นไปอีกขั้นเหนือสิ่งที่แคว้นเยี่ยนเสนอไว้จนน่าหายใจไม่ออก จนเหลือเชื่อ!
เรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึงเกาหยาง แม้แต่พวกเขาที่ยังฟังอยู่ก็ยังรู้สึกอิจฉาริษยา อยากจะเข้าไปแทนที่เหลือเกิน!
ในฐานะขุนนางบุ๋นและที่ปรึกษา หากได้ทำได้ถึงเพียงนี้ ต่อให้ตายก็ไม่มีอะไรค้างคาใจ!
นี่ที่ไหนได้เรียกว่าหาคนเก่ง? นี่มันก็คือการแบ่งดินแดนตั้งเป็นอ๋องชัด ๆ!
นี่คือสิ่งที่ลูกขุนนางปรารถนาสูงสุดในชาตินี้!
จักรพรรดิฉู่บ้าไปแล้ว บ้าน่าบ้าจริง ๆ!
เซี่ยงฉวี่ไม่รอให้ผู้ใดทันตั้งตัว สายตาเฉียบคมดุจมีดแทงไปยังอู่จ้าว แฝงไว้ซึ่งการท้าทายและการดูหมิ่นเยี่ยงไร้ยางอาย
"ฝ่าบาทแห่งจักรวรรดิเฉียน! อาจารย์เกามีความสามารถเหนือฟ้าดิน แต่กลับตกต่ำถึงเพียงนี้ในจักรวรรดิเฉียนของท่าน แทนที่จะให้ดวงแก้วอันล้ำค่าถูกฝุ่นคลุม ม้าดีต้องถูกขังไว้ในคอก เหตุใดฝ่าบาทไม่ยอมปล่อยมือ ทำคุณความดีให้ลุล่วงเล่า? หากไปยังแคว้นฉู่ของเรา ด้วยความสามารถของอาจารย์เกา ด้วยความใจกว้างขององค์จักรพรรดิเรา ต้องทำให้ความสามารถของอาจารย์เกา สร้างคุณประโยชน์แก่ปวงประชาภายใต้หล้านี้เป็นแน่!"
อู่จ้าวสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งนัก แววตาฆ่าเอ่อล้น
ดวงแก้วอันล้ำค่าถูกฝุ่นคลุม?
ม้าดีต้องถูกขังไว้ในคอก?
โดยเฉพาะอย่างยิ่งประโยคที่ว่า ความใจกว้างขององค์จักรพรรดิเรา ยิ่งตรงไปตรงมา ยิ่งเป็นการดูหมิ่น มากกว่าคำพูดของมู่หรงฟู่ เสียยิ่งกว่าเสียอีก เจ็บปวดดุจมีดกรีดหัวใจ!
หวังจงทนไม่ไหวอีกต่อไป พ่นความโกรธออกมาอย่างขาดสติ
"อหังการนัก! กล้ามาท้าทายฝ่าบาทถึงในท้องพระโรง ดูหมิ่นมหาจักรวรรดิเฉียนของเราว่าไร้คนงั้นหรือ?!"
บรรดาขุนนางก็พากันเดือดดาล ส่งเสียงประณามออกมาเป็นระยะ
"อหังการ! เจตนาฆ่าฟันชัด ๆ!"
"การที่อาจารย์เกาลาออกจากตำแหน่งเป็นเพราะความสูงส่ง อาสาขอปลีกวิเวกด้วยตนเอง จะมาเกี่ยวข้องอะไรกับฝ่าบาท? อย่ามาใส่ร้ายป้ายสีที่นี่!"