แคว้นเทียนจู
เมื่อระฆังยามเช้าของวัดหนาหลานถัวส่งเสียงขึ้นเป็นครั้งแรก เกียเสียก็ยืนอยู่ใต้ต้นโพธิ์แล้ว
เขายังคงสวมฉลององค์ปะมุขสีซีดจากจากการซักซ้อมมานับไม่ถ้วน เท้าเปล่าเปลือย จุดหมึกชาดระหว่างคิ้วในแสงอรุณรุ่งเรืองราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้
เบื้องหลังเขา พระภิกษุผู้พิทักษ์ธรรมแห่งวัดหนาหลานถัว 36 รูปได้ออกรบพร้อมแล้ว รอเพียงคำสั่งเดียวเท่านั้น
ไกลออกไปกว่านั้น คณะทูตภิกษุที่ลี้ภัยมาจากมหาจักรวรรดิเฉียนทั้งหมดคุกเข่าลงกับพื้น ประนมศีรษะแตะดิน น้ำตาไหลพรากโดยไร้เสียงใด ๆ
นั่นคือน้ำตาแห่งความหวัง คือน้ำตาของพวกเขาที่เร่ร่อนพันไรลี้ภัย ผ่านทุกข์ยากนับพันนับล้าน จนได้อาราธนาองค์บุตรแห่งพระพุทธเจ้าที่แท้จริงกลับมา!
ประธานมหาเถระองค์ใหญ่เสด็จมาตรงหน้าเจียเย่ด้วยพระองค์เอง มือทั้งสองที่แห้งผากรองรับคัมภีร์ม้วนหนึ่งที่หน้ากระดาษเหลืองซีด "นี่คือต้นฉบับที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงจารึกด้วยพระหัตถ์เอง เจ้าจงนำมันติดตัวไป"
"ในการเดินทางครั้งนี้สู่มหาจักรวรรดิเฉียน เจ้าต้องจดจำ — เจ้าเป็นตัวแทนของมิใช่เพียงวัดหนาหลานถัว มิใช่เพียงพุทธศาสนาแห่งเทียนจู หากแต่เป็นแสงสว่างสายสุดท้ายที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทิ้งไว้บนโลก!"
"ราชันย์แห่งความตายนั้นปฏิเสธพุทธะและเหยียดย่ำพุทธะ เจ้าหากพ่ายแพ้ พุทธศาสนาแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนย่อมตกสู่นรกอวจีนตลอดกาล เจ้าหากชนะ ย่อมเป็นการฟื้นชื่อเสียงอันชอบธรรมให้แก่พุทธศาสนาแห่งใต้หล้า"