"ถึ่ม!"
หวังอิ่นรูม่านตองหดเกร็งทันที
เกาหยางมองเขาตรง ๆ แล้วกล่าวต่อ "ฟู่จื่อนั้นรสเผ็ดร้อนจัด มีพิษร้ายแรง ช่วยคืนหยางช่วยชีวิต และเสริมไฟเสริมหยาง แต่ข้อที่ต้องระวังมีอยู่ประการเดียว คือต้องเคี่ยวต้มนานเพื่อขจัดพิษ และต้องใช้ปริมาณอย่างระมัดระวัง"
"ในตำรับยาที่แพทย์หลี่เขียนให้นางหลิน มีเฟิ่จื่ออยู่จริง แต่ครั้งละไม่เกินสามเฉียน และสั่งเสียว่าต้องเคี่ยวให้ครบสองชั่วยาม"
เขาหยุดคำชั่วครู่ จ้องมองหวังอิ่น "แต่ข้าน้อยตรวจสอบกากยาพบว่า ในกากยาที่นางหลินรับประทานมาช่วงนี้ เหลือชิ้นส่วนเฟิ่จื่อที่เคี่ยวไม่สุก พิษยังไม่ถูกขจัดออก"
"ถึ่ม!"
สมองของหวังอิ่นระเบิดขึ้นมาทันที
เขารู้ได้อย่างไร?!
กากยาเหล่านั้น เขาจัดการทำลายหมดแล้ว แต่เพราะเหตุใดเกาหยางถึงรู้ เขาไปตรวจสอบเมื่อใด?
แต่หวังอิ่นรู้ดีในใจว่า ข้อนี้เขาต้องไม่ยอมรับเด็ดขาด
มิฉะนั้นก็จบเห่!
"อ๋องเฉียน หมู่ข้าน้อยไม่ยุติธรรม!"
"อีกแล้วหรือไม่ยุติธรรม?"
เกาหยางยิ้ม แต่แววตาลึก ๆ เต็มไปด้วยความเย็นเยียบ
หวังอิ่นรีบแก้ต่าง "ยาทั้งหมดเคี่ยวตามตำรับทุกประการ จะไม่ครบไฟอย่างไรได้?"
"อีกทั้ง… สมมุติว่าเฟิ่จื่อไม่ได้เคี่ยวครบชั่วยามจึงมีพิษ แต่หลายเดือนมานี้ก็เคี่ยวรับประทานเป็นครั้งคราว จะทำให้ถึงแก่กรรมได้หรือ? และจะให้เกิดอาการตายแบบนั้นได้อย่างไร?"
หวังอิ่นเกาะข้อนี้ไว้แน่น สู้ต่ออย่างสุดชีวิต
ชาวฉางอันที่มามุงดูก็เริ่มสับสนตาม ๆ กัน
แม้การพิจารณาคดีนี้จะเป็นของเกาหยาง แต่ข้อนี้ก็คือข้อข้องใจยิ่งใหญ่ที่สุดในใจของพวกเขาเช่นกัน
สมมุติว่าเฟิ่จื่อมีพิษ แต่นางหลินก็ไม่ได้รับประทานเพียงหนึ่งสองวัน นางรับประทานยานี้มายาวนาน จะเฉียบพลันถึงแก่กรรมได้อย่างไร?
ไม่มีทางที่จะอธิบายได้!
แล้วอาการตายอย่างสงบพร้อมรอยยิ้มนั้น… จะอธิบายอย่างไร?
หลู่เหวินสูดลมหายใจลึก ดวงตาจ้องมั่นที่เกาหยาง เขารู้ดีว่าปริศนาที่ใหญ่ที่สุดของคดีนี้กำลังจะถูกเฉลย
ลวี่โหย่วหรงก็มองไปยังเกาหยางเช่นกัน ดวงตางามเต็มไปด้วยความอยากรู้
ด้วยเฟิ่จื่อเพียงอย่างเดียว นางหลินไม่มีทางตายไปโดยที่ใครตรวจไม่พบ ยิ่งไปกว่านั้นยังตายด้วยอาการที่วิปริตเช่นนี้
วิธีฆ่าคนของหวังอิ่น แท้จริงแล้วเป็นเช่นไร?