แทบจะเป็นเวลาเดียวกัน
ตำหนักซู่จิ่น
บุรุษวัยกลางคนสวมอาภรณ์หรูหรา ยืนกอดอกอยู่กลางโถงใหญ่ นัยน์ตาเป็นประกายวาววับ
เขามีนามว่า หวงอวิ๋นเซวียน เป็นพ่อค้าใหญ่ผู้หนึ่งแห่งฉางอัน มีร้านแพรพรรณหลายร้าน ช่างทรงอิทธิพล!
“ตั้งแต่บัดนี้ ราคาผ้าจ่าวเกาปรับขึ้นอีก 700 อีแปะ ปล่อยออกมาก่อนสามพับ ดูท่าทีตลาด หากยังมีผู้ต้องการอีกก็บอกว่าสินค้าหมด กำลังเร่งจัดหาอยู่”
“พร้อมกันนั้น กองคาราวานตระกูลหวงของข้า จงเดินทางไปรัฐจ้าวโดยพลัน ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องคว้าคำสั่งซื้อผ้าจ่าวเกามาให้ได้ด้วยความเร็วสูงสุด!”
“กระแสคลั่งครั้งนี้ ตระกูลหวงของข้าต้องคว้าไว้ให้มั่น!”
เจ้าของตำหนักซู่จิ่น หวงอวิ๋นเซวียน สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยคำสั่ง
“นายท่าน อาศัยเพียงข่าวลือเหล่านี้ ก็เคลื่อนไหวเช่นนี้ มันจะ…”
“โง่!”
“เจ้าจะรู้อะไร? พึงรู้ไว้ว่า พายุยิ่งแรง ปลายิ่งแพง!”
“การประชุมราชสำนักเมื่อเช้า ท่าทีของฝ่าบาทยังไม่ชัดเจนหรือ? ใต้หล้าเริ่มวุ่นวาย แคว้นฉู่ เยี่ยน ฉี ทั้งสามรัฐร่วมกับซงหนูถ่วงดุลมหาจักรวรรดิเฉียน ล้วนเป็นแนวโน้มแห่งยุคสมัย!”
“ราคาผ้าจ่าวเกาพุ่งขึ้น ไม่มีผู้ใดหยุดยั้งได้! ต่อให้ตกต่ำลง นั่นก็คงเป็นหลังฤดูเก็บเกี่ยว เพราะปริมาณผ้าจ่าวเกามากเกินไป แต่ถึงตอนนั้นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเราแล้ว”
“สิ่งสำคัญที่สุด คือ บัดนี้!”
เสียงของหวงอวิ๋นเซวียนก้องกังวาน ทั่วทั้งตำหนักซู่จิ่นไร้ความลังเลอีกต่อไป
บ่าวรับใช้ปลดป้ายผ้าจ่าวเกาลง เขียนว่า 2 ตำลึง 7 เฉียน แต่ถึงกระนั้น ผ้าที่ปล่อยออกมาสามพับก็ถูกกวาดเกลี้ยงในพริบตา