จากนั้น เกาหยางก็บอกว่าปวดท้อง แล้วจึงออกจากท้องพระโรงก่อน มุ่งหน้าตรงไปยังฉางเล่อกง!
สวี่เสวียนจีล้มแล้ว คนต่อไปก็คือเซียวไทเฮา!
เช่นนี้ก็จะสามารถควบคุมเหตุการณ์นองเลือดนี้ให้อยู่ในขอบเขตที่น้อยที่สุด แน่นอน หากจะลงมือกับไทเฮา ก็ต้องยืนยันปานมังกรซ่อนเร้นบนแผ่นหลังของไทเฮาให้แน่ชัด!
มีปานมังกรซ่อนเร้น นั่นก็คือตัวจริงไทเฮาเซียวอวี้ซู!
ไม่มีปานมังกรซ่อนเร้น นั่นก็คือตัวปลอมไทเฮาเซียวฉิง!
เกาหยางออกจากวังหลวงแล้ว ก็ก้าวเท้าตรงไป แต่เวลานี้ กลับมีเงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยปรากฏขึ้น
ก็คือหลี่หลงนั่นเอง!
หลี่หลงเบิกตาแดงก่ำ หางตาคล้ายมีประกายใสวาววับ
เขาวางมือทั้งสองบนบ่าของเกาหยาง สีหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านเอ่ยว่า "พี่เหวินเหอ พี่ท่านนี้หาท่านถึงสามวันสามคืน กินข้าวไม่ลง นอนไม่หลับ ยังถึงขั้นสวดอ้อนวอนต่อเจ้าแม่กวนอิมทุกวันที่บ้าน ขอเอาชีวิตของพี่แลกกับชีวิตของเหวินเหอเอ๋ย!"
"แต่ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!"
หลี่หลงมีสีหน้าจริงใจเปี่ยมล้น น้ำเสียงหนักแน่นกังวาน ถ้อยคำเต็มไปด้วยความห่วงใยต่อเกาหยาง
"ผู้บัญชาการหลี่ ประกายใสที่หางตานี่ได้มาจากการรมหัวหอม หรือว่าเอาน้ำลายมาทาไว้ก่อน?"
เกาหยางเอ่ยพลางยิ้มเย็นชา
พอได้ยินคำนี้ ใจหลี่หลงก็หล่นวูบ
ถึงขั้นที่แผ่นหลังบังเกิดเหงื่อเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาในชั่วพริบตา
หลี่หลงฝืนใจเอ่ย
"ท่านเกา นี่หมายความว่าอย่างไร?"
เกาหยางจ้องมองหลี่หลงตรงๆ ก้นตาแผ่ซ่านด้วยประกายแสงอันแหลมคม "วันที่ข้าน้อยถูกลอบสังหาร ข้างกายมีองครักษ์จำนวนหนึ่งตามไปด้วย ซึ่งท่านกล่าวว่าเป็นยอดฝีมือ ยอดฝีมือ แล้วก็ยอดฝีมือ!"