เวลานี้ หลี่หลงก้าวยาว ๆ จากนอกท้องพระโรงเข้ามา ร่างตั้งตรงซื่อ อาบไปด้วยไอสังหารอันแหลมคม
เพียงแต่เมื่อเห็นเกาหยางแล้ว ร่างกายกำยำของเขาก็สั่นสะท้านขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เกาหยางส่งสายตาลุ่มลึกมีความหมายไปยังหลี่หลง มุมปากยกยิ้มบาง ๆ
"ผู้บัญชาการหลี่ บัดนี้องค์หญิงรองแห่งแคว้นฉู่กล่าวร้ายสวี่เซียงว่าสมคบคิดกับแคว้นฉู่ ลักลอบขนเกราะและศาสตราวุธ ทั่วทั้งราชสำนักและราษฎรล้วนรู้ดีว่าผู้บัญชาการหลี่เป็นผู้เที่ยงธรรม ท่านจงไปยังจวนสวี่เซียงสักเที่ยว ค้นให้ละเอียด จำเป็นต้องคืนความบริสุทธิ์แก่สวี่เซียง!"
เกาหยางเอ่ยเสียงเนิบนาบ น้ำเสียงก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง
คำพูดนี้ฟังดูไม่มีปัญหาสำหรับขุนนางทั้งหลาย แต่นัยสำคัญสำหรับหลี่หลงนั้นมากล้นนัก
เที่ยงธรรม!
ค้นให้ละเอียด!
คืนความบริสุทธิ์แก่สวี่เซียง!
หลี่หลงสีหน้าเคร่งขรึมกล่าว "ฝ่าบาท ท่านเกาโปรดวางใจ กระหม่อมเที่ยงธรรมมาโดยตลอด จักไปค้นจวนเสนาบดีอย่างละเอียด ไม่มีวันปล่อยขุนนางฉ้อฉลหลุดมือ แต่ก็จะไม่ใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์เด็ดขาด!"
สวี่เสวียนจีถอนหายใจเฮือก
ชื่อเสียงของหลี่หลงนั้นเขารู้ดี ขึ้นชื่อว่าเที่ยงธรรมไม่เกรงกลัวผู้ใด ใช้ชีวิตเรียบง่าย สมควรทำให้เขาวางใจได้บ้าง
หลี่หลงก้าวฉับ ๆ ออกไป
ไม่นาน องค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นฉู่ ฉู่หนิงอวี้ ก็ย่างกรายเข้ามาในท้องพระโรง เมื่อนางเห็นฉู่ชิงหลวนแล้ว ดวงตางามก็แดงเรื่อขึ้นในทันที
แก้มขาวอมชมพูของฉู่ชิงหลวน และเรือนผมที่ขมวดมุ่นไว้ ล้วนบ่งบอกถึงสิ่งหนึ่ง
นางจ้องมองเกาหยางด้วยแววตาดุร้ายวาววับในทันใด!
คนสารเลวคนนี้ ไม่ช้าก็เร็ววันหนึ่ง นางจะต้องแล่เนื้อเขาให้ได้!