ภายในห้องโถงเงียบกริบราวกับไร้ซึ่งลมหายใจ
หลี่เอ้อจีและคนอื่น ๆ เบิกตากว้าง ใบหน้าแข็งทื่อไปหมด
นี่!!!
พวกเขาจ้องโซเฟีย ผู้มีจมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าขาวผ่อง งดงามจนชวนให้หลงลืมฟ้าดิน ถึงกับตะลึงพรึงเพริดไปชั่วขณะ
ครู่ต่อมา
ในใจก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก!
ทั้งกลัวว่าเกาหยางจะกินไม่อิ่ม ทั้งกลัวว่าเกาหยางจะกินดีเกินไป!
อีกทั้งพวกเขายังไม่เคยแม้แต่จะจูบปากหญิงต่างชาติ เกาหยางกลับถูกองค์หญิงต่างชาติหมายตาและยังริเริ่มกระโดดเข้าหาให้เองอีก!
ยามนี้ ถึงกับเย่คั่ยเย่ลี่น่า (เย่คาเจี๋ยหลินน่า) ต้องยกมือลูบหน้าผากถอนหายใจเบา ๆ
เกาหยางมององค์หญิงต่างชาติผู้กล้าหาญแทบจะเกินเลยผู้นี้ ก็อดรู้สึกตะลึงไม่ได้
องค์หญิงแห่งแดนเหนือนี้ เปิดเผยถึงเพียงนี้เลยหรือ?
ด้วยความระมัดระวังของเกาหยาง เขาจึงนึกถึงความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุดหลายประการในทันที อาทิ ริมฝีปากทาด้วยยาพิษ อาทิ หน้าอก... อืม... และก็...
จากนั้น หากเขาห้ามใจตนเองไม่ไหว ตกหลุมพรางแผนนางงาม เข้าล่ะก็ ก็คงต้องปากฟูมปาก เงยหน้ามองฟ้า ตะโกนร้อง
ให้ตายสิ!
ของนั่นมันมีพิษ!
นึกไปไกลแล้ว
เกาหยางหันไปทางโซเฟียแล้วกล่าว "องค์หญิง ท่านทราบหรือไม่ว่าในมหาจักรวรรดิเฉียน หญิงที่กล่าวคำเช่นนี้ต่อหน้าชายต่อหน้าธารกำนัล หมายความว่าอย่างไร?"
"ทราบ"
โซเฟียเชิดคางขึ้น ตอบอย่างไม่ต้องครุ่นคิด "หมายถึงไร้ยางอาย ไม่รักษาสตรีเพศ ควรถูกขังกรงแช่น้ำ"
"เช่นนั้นยังกล้าพูดอีกหรือ?"
"เพราะที่นี่ไม่ใช่มหาจักรวรรดิเฉียน"
ดวงตาสีเขียวมรกตของโซเฟียเป็นประกาย ตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง "ที่นี่คือแดนเหนือ หญิงที่นี่หากชอบผู้ใดก็กล่าวตรง ๆ ต้องการสิ่งใดก็ต้องไขว่คว้าเอาเอง"