ประตูห้องสมุดค่อย ๆ ปิดลง กั้นแสงอาทิตย์ออกไป ทำให้ภายในห้องมืดลงทันที
รอยอ่อนโยนบนใบหน้าของเฉียนอวี้ถังก็จางหายไปทีละน้อย แทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่ซึมซาบถึงกระดูก
เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
"เสิ่นโม่……เจ้านี่มัน……ตามหาความตายจริง ๆ สินะ"
เฉียนอวี้ถังเดินไปที่ประตู แล้วตะโกนออกไปข้างนอก
"มีใครหรือไม่"
"ไปเชิญท่านเจ้ากรมเจ้ากระทรวงพิธีการจ้าวหมิงหยวนมาพบ บอกว่าข้าน้อยมีเรื่องสำคัญต้องปรึกษา"
"……"
ครึ่งชั่วยามผ่านไป
จ้าวหมิงหยวนผลักประตูห้องสมุดเปิดออก เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า
"ท่านเฉียน เรียกข้าน้อยมามีธุระอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ"
เฉียนอวี้ถังลุกขึ้นยืน ใบหน้าไม่เหลือความอ่อนโยนแม้แต่น้อย เหลือเพียงความเย็นเยียบจนถึงกระดูก
เขาก้มมองจ้าวหมิงหยวนจากที่สูง แล้วเอ่ยว่า "เสิ่นโม่คนนั้น ได้ฟ้องร้องเรื่องมาถึงข้าน้อยแล้ว"
ตูม!
จ้าวหมิงหยวนได้ยินดังนั้น ใบหน้าเปลี่ยนสีทันที!
"อะไรนะ!"
"เข้ากล้าละเมิดกฎมณเฑียรบาล ฟ้องขึ้นถึงท่านโดยตรงงั้นหรือ!"
เฉียนอวี้ถังขมวดคิ้ว ถามว่า "เจ้ารู้เรื่องนี้มาก่อนหรือ"
"ไม่ปิดบังท่านเจ้ากรม เสิ่นโม่เมื่อวานก็เดินมาหาข้าน้อย บอกเรื่องสมุดบัญชี และให้ข้าน้อยนำขึ้นกราบบังคมทูล"
"ข้าน้อยยังได้ทัดทานเขาไว้ บอกว่าเขามีอนาคตอันสดใส กว่าจะลำบากได้มาตั้งถิ่นฐานในเมืองชั้นในของฉางอัน มีภรรยามีบุตรสาว ครอบครัวมีความสุข ไม่จำเป็นต้องยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ ยิ่งเรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่ที่ของข้าราชการชั้นผู้ช่วยเล็ก ๆ แห่งกระทรวงพิธีการอย่างเขาจะแทรกแซงได้ แต่เขา……ดูท่าเขาคงไม่ฟังสักนิด"