พร้อมกับคำพูดของหลู่เหวิน สายตาของขุนนางทั้งมวลก็ยิ่งสั่นสะท้าน
ชุยซิงเหอ หวังจง และคนอื่นๆ ในใจลอบดีใจอย่างยิ่ง โชคดีที่ไม่ได้ลงมือ
พ่อราชันย์แห่งความตายเกาหยาง แท้จริงแล้วซ่อนอาวุธสังหารเช่นนี้ไว้ นี่หมายจะถอนรากถอนโคนตระกูลเผยเลยทีเดียว!
ช่าง... โหดเหี้ยมนัก!
สีหน้าของติงอีโม่ดำทะมึน
เขาลุกขึ้นยืนเร็วเกินไป ครั้งนี้จึงพลอยพาตัวเองเข้าไปพัวพันด้วย
ต่อมา ขุนนางจำนวนมากล้วนต้องการเข้าไปสัมผัสทดลองดูสักหน่อย เกาหยางล้วนยินยอมทุกประการ!
ถึงขั้นมีขุนนางบางคนอาสาเขียนอักษรตัวใหญ่ด้วยตนเอง เกาหยางก็ยินยอมเช่นกัน!
"ดีนัก นับเป็นกระดาษชั้นดีที่หาได้ยากอย่างยิ่ง!"
"สัมผัสของมันแม้จะเทียบกระดาษหนังสาละไหมไม่ได้ แต่หากกล่าวถึงความเหนียวทน กลับเหนือกว่ากระดาษหนังสาละไหมมากนัก!"
"คุณภาพเช่นนี้ เหนือกว่ากระดาษปอลามปามอย่างไม่ต้องสงสัย!"
เหล่าขุนนางพากันวิพากษ์วิจารณ์ สิ่งนี้ทำให้สีหน้าของเผยเฉิงย่ำแย่ลงเรื่อยๆ
ทีละเล็กทีละน้อย เขาก็เริ่มนั่งไม่ติดที่
เขาเดินเข้าไปด้วยตนเอง หมายจะสัมผัสดูบ้างเช่นกัน
แต่เมื่อเกาหยางเห็นเผยเฉิง ก็รีบหดมือกลับทันที แล้วเอ่ยถามเสียงดังว่า "ท่านหัวหน้าตระกูลเผย ท่านจะมาทำอันใด?"
"ข้าเองก็จะมาสัมผัสเสียหน่อย"
เผยเฉิงค่อนข้างขัดเขิน แต่เกี่ยวเนื่องถึงเส้นเลือดใหญ่เส้นหนึ่งของตระกูลเผย เขาจึงต้องก้มหัว
เกาหยางตอบอย่างหมดจดงดงามว่า "ไม่อนุญาต"
เผยเฉิงเบิกตาโพลง น้ำเสียงสูงขึ้น "เหตุใด?"
"คนอื่นลูบคลำได้ เหตุใดข้าจึงมิอาจ?"
"เห็นท่านไม่สบอารมณ์ เห็นตระกูลเผยไม่สบอารมณ์ มีความเห็นหรือ?"
เผยเฉิงมองดูท่าทางน่าชกของเกาหยางแล้ว ฟันกรามก็ขบดังกรอดด้วยความเจ็บ
หากสายตาสามารถสังหารคนได้ เกาหยางคงถูกเขาสับเป็นชิ้นๆ ไปนานแล้ว!
ในขณะนี้ อู่จ้าวอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามว่า "ท่านเกา นี่คือกระดาษอะไร?"
"ของสิ่งนี้วัตถุดิบคือไม้ไผ่ ดังนั้นกระหม่อมจึงเรียกมันสั้นๆ ว่า — กระดาษไผ่!"
"จากการทดลองของกระหม่อม กระดาษไผ่นี้มีความเหนียวทนเป็นอย่างยิ่ง หากกล่าวถึงคุณภาพแล้ว ไม่แพ้กระดาษหนังสาละไหมในท้องตลาด!"