ยามวิกาล
โครม!
นางในอุ้มทารกซึ่งยังอยู่ในผ้าห่อตัวเดินโซเซเข้ามา ตัวนางเปื้อนเลือด วางทารกหญิงลงบนแท่นบรรทมของฉู่ชิงหลวน
ฉู่ชิงหลวนใจสะท้าน ฝืนกายจะลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันเอ่ยปากถาม
ก็เห็นร่างเปี่ยมด้วยอำนาจก้าวเข้ามาตามหลัง
ผู้นั้นสวมฉลองพระองค์คลุมมังกรสีทองอร่าม รอบกายแผ่กลิ่นอายแห่งจักรพรรดิอันทรงพลัง
เมื่อเห็นผู้มาเยือน ฉู่ชิงหลวนพลันรูม่านตาหดเกร็ง
นางร้องเรียก “เสด็จพ่อ!”
จักรพรรดิฉู่ก้าวเข้ามาพร้อมประสานพระหัตถ์ด้านหลัง พระพักตร์เย็นชาจับจ้องฉู่ชิงหลวน “ชิงหลวน เจ้าทำให้เจิ้นผิดหวังยิ่งนัก!”
“สิ่งที่เจ้ากระทำ ทำให้ความละอายใจสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจของเจิ้นสูญสิ้นไปจนหมด!”
ฉู่ชิงหลวนวิงวอน “เสด็จพ่อ เด็กน้อยไม่มีความผิด ความผิดของลูก ลูกจะแบกรับไว้เพียงผู้เดียว ลูกยินดีไปอภิเษกสมานฉันท์ ณ ทุ่งหญ้าเพื่อแคว้นฉู่!”
“แต่เด็กคนนี้ ลูกขอให้เสด็จพ่อไว้ชีวิตนางด้วย!”
จักรพรรดิฉู่ทรงได้ยิน พระพักตร์ยิ่งเย็นชา ทรงแค่นเสียงเย็น
“หึ!”
“ชิงหลวน เจ้าช่างดื้อดึงไม่ฟังเหตุผลเสียจริง!”
“ใครอยู่ที่นั่น! ถ่ายทอดคำสั่งเจิ้น นับแต่บัดนี้ หากไร้คำสั่งเจิ้น ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยมองค์หญิงรอง ผู้ฝ่าฝืนโทษประหาร!”
“อีกเรื่อง ถ่ายทอดพระราชโองการเจิ้น ภายในสามเดือน ชิงหลวนจะอภิเษกสมานฉันท์กับซงหนู เจิ้นตัดสินพระทัยแล้ว ไม่ต้องพูดมาก!”
จักรพรรดิฉู่จับจ้องฉู่ชิงหลวนที่พระพักตร์ซีดขาว พระสุรเสียงเย็นเยียบยิ่ง
“เดิมเจิ้นยังคิดว่าเด็กชั่วคนนี้จะเป็นทารกชาย จะได้ใช้เป็นเครื่องมือยับยั้งราชันย์แห่งความตาย เก็บไว้เป็นไพ่ตายใบหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นทารกหญิง”