เยี่ยนอู๋ซวงหลับตาลง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
ในหัวของเขามีแต่ใบหน้าของเกาหยาง
ตอนนี้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงหลักการหนึ่งแล้ว นั่นคือ เมื่ออยู่ร่วมกับราชันย์แห่งความตาย อย่าได้เชื่อว่าสวรรค์จะประทานพรอันใดมาให้ มิเช่นนั้นจะต้องสูญเสียอย่างใหญ่หลวง!
จ้าวหวงแต่แรกนั้นดูแคลนฮองเต้แห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ถึงขั้นไม่ส่งราชทูตมาแสดงความยินดีในการขึ้นครองราชย์
แล้วหลังจากนั้นเล่า?
ครั้นราชันย์แห่งความตายและจักรพรรดินีแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนปล่อยข่าวออกไปว่า สนับสนุนให้ราษฎรแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนสวมใส่ผ้าจ่าวเกากันทุกคน จ้าวหวงก็รีบร้อนส่งคนไปแต่โดยดี
แต่ผลลัพธ์เล่า?
รัฐจ้าวบัดนี้ซากศพเกลื่อนกลาด กองทัพกบฏหลั่งไหลดั่งกระแสเหล็กกล้า ไม่อาจต้านทานได้
การแตกแยกกลายเป็นสถานการณ์ที่เลี่ยงมิพ้น
และท่ามกลางกระแสกบฏนี้ ผู้ที่มีอิทธิพลมากที่สุดกลับกลายเป็นลัทธิไร้ปรานี!
ตัวเขา เยี่ยนอู๋ซวง ซึ่งอยู่ที่เมืองฉางอันในเวลานั้น ได้เห็นกับตาว่าราชันย์แห่งความตายถูกพาตัวไปโดยลัทธิไร้ปรานี
แต่ครั้นอดีตผู้ลอบสังหาร บัดนี้กลับกลายเป็นดาบที่คมกริบที่สุดในมือของราชันย์แห่งความตาย!
ครั้งนั้น เขากับราชันย์แห่งความตายร่วมดื่มสุราด้วยกัน ทั้งที่อยู่กันคนละฝ่าย แต่ราชันย์แห่งความตายกลับจะยื่นข้อเสนอให้เปล่าๆ เกี่ยวกับการขายบรรดาศักดิ์ รวมถึงวิธีการดูแลต้นกล้าพันธุ์ข้าว
หากมิใช่เพราะเฉินผิงมองทะลุถึงภัยร้ายที่ซ่อนอยู่ แคว้นเยี่ยนก็คงเพาะรากภัยพิบัติไว้เป็นร้อยปี!