เขตตำหนักใน
ตำหนักติ่งเหอ
นี่คือตำหนักเย็นแห่งหนึ่งภายในราชวังต้าฉู่ เงียบเหงาและอ้างว้างยิ่งนัก
"พระราชโองการจากฝ่าบาท องค์หญิงรองทรงนำพระกุมารไปยังตำหนักชิงเหอโดยพลัน!"
"เก็บข้าวของติดตัวมาด้วย อย่าให้คลาดเคลื่อน!"
ฉู่ชิงหลวนสวมชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงิน เกล้าผมสูงเหนือศีรษะ เมื่อฟังพระราชโองการจบ แววตางดงามของนางก็หมองหม่นลง
สิ่งที่หลีกเลี่ยงมิได้... ในที่สุดก็มาถึง
ฉู่หนิงอวี้ในชุดกระโปรงแดง ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ "ชิงหลวน เหตุไฉนจึงเป็นเช่นนี้?"
"เสด็จพ่อรับสั่งให้เจ้านำพระกุมารไปตำหนักชิงเหอ ยังให้เก็บข้าวของติดตัวไปด้วย เห็นทีจะต้องไปอภิเษกกับพวกซงหนูเป็นแน่!"
ฉู่ชิงหลวนอุ้มบุตรสาวน้อยผู้กำลังดูดมือเล็ก ๆ ดวงตากลมดำขลับน่าเอ็นดูยิ่ง ใบหน้านางสงบนิ่งยิ่ง
"เสด็จพี่ มิต้องทุกข์ใจแทนข้าเลย"
"นี่คือชะตาของข้ากับจวินจวิน จะโทษผู้ใดก็มิได้"
ฉู่หนิงอวี้กัดฟันกรอด เอ่ยว่า "เสด็จพี่จะไปส่งเจ้าเอง จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าจนวาระสุดท้าย"
"ดี!"
หลังจากเก็บข้าวของง่าย ๆ แล้ว ฉู่ชิงหลวนก็ไม่มีสิ่งใดให้อาลัยอีก ก้าวเดินตรงออกจากตำหนักใหญ่
ด้านนอกตำหนัก
มีนางในกำลังปิดปากหัวเราะคิกคัก ใบหน้าแฝงความดูแคลน "พวกซงหนูกินเนื้อดิบดื่มเลือดสด ด้วยความแค้นที่พวกซงหนูมีต่อราชันย์แห่งความตาย ครานี้องค์หญิงรองไปถึงซงหนูแล้ว ยังมิรู้ว่านางต้องปรนนิบัติคนอีกมากเท่าใด"
"ราชันย์แห่งความตายนั่นช่างไม่รู้จักประมาณตน ได้ยินว่าจะออกรบที่เหอซีอีกครั้ง ช่างน่าหัวร่อจริงแท้!"
ฉู่หนิงอวี้ได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ กราดเกรี้ยวยิ่ง เพิ่งจะบันดาลโทสะ
แต่ฉู่ชิงหลวนกลับรั้งตัวฉู่หนิงอวี้ไว้พลางส่ายศีรษะ
จิตใจมนุษย์นั้นต่ำช้า ช่างอัปลักษณ์เกินไป
เมื่อครั้งนางยังมีอำนาจ บรรดาขันทีและนางในล้วนมองนางประหนึ่งเทพเทวา คอยเคารพบูชาอย่างยิ่ง แต่เมื่อนางพ่ายศึกกลับมา ถูกจ้าวฉู่ใช้เป็นหมากให้ไปอภิเษกกับซงหนู คนพวกนี้ก็กลับเปลี่ยนท่าทีไป
เสียงเย้ยหยัน
วาจาดูหมิ่น
นางได้ยินมามากเหลือเกิน
หายนะครั้งนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่รอบข้างนางเผยธาตุแท้ออกมา ผู้ใดดีร้ายย่อมเห็นแจ้งแจ่มชัด