ภายในท้องพระโรงแคว้นฉู่ เสียงของเฉินเซิ่งก้องกังวานข้างพระกรรณจักรพรรดิฉู่ดุจพายุ พร้อมด้วยน้ำเสียงข่มขู่ที่ไร้ข้อกังขา
โครม!
จักรพรรดิฉู่ทรงพระพิโรธ ฉับพลันนั้นทรงฟาดพระหัตถ์ลงบนบัลลังก์มังกร แล้วลุกขึ้นยืน
“ทำให้สามพันลี้แห่งลำน้ำในแคว้นฉู่ของข้า ท้องปลาล้วนดำมืด ต้นข้าวล้วนแห้งตาย นั่นคือราชันย์แห่งความตายข่มขู่เจิ้นหรือ?”
“มันคิดว่าข่มขู่เจิ้นเช่นนี้ เจิ้นจะคล้อยตาม จะหวาดกลัว แล้วจะปล่อยชิงหลวน ให้ครอบครัวมันได้พบหน้ากันหรือ?”
“ช่างน่าขัน!”
เสนาบดีแห่งแคว้นฉู่ก็ตกตะลึง
คำพูดของเกาหยางช่างโอหังนัก
สามพันลี้แห่งลำน้ำในแคว้นฉู่ ท้องปลาล้วนดำมืด ต้นข้าวล้วนแห้งตาย นี่มันการข่มขู่ใด?
เขาลอบลิ้นแข็งทื่อ
แต่จ้าวต้ากลับสงบนิ่ง สีหน้าเย็นชาเป็นที่สุด
เผชิญหน้าจักรพรรดิฉู่ผู้ทรงพระพิโรธและปล่อยไอราชันย์ราวกับคลื่นพายุโหมกระหน่ำ
จ้าวต้าหาได้ถอยไม่ กลับก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่งเอ่ยว่า “ข่มขู่?”
“ฝ่าบาททรงคิดว่าท่านอัครมหาเสนาบดีเกาเป็นผู้ที่ชอบคุยโวโอ้อวด บรรลุเป้าหมายด้วยการข่มขู่หรือ?”
ร่างจ้าวต้าตั้งตรงดั่งต้นสนไซเปรส ทั่วร่างแผ่ประกายความห้าวหาญ
เขาเอ่ยเสียงดัง
“เมื่อครั้งนั้น หรงอ๋องยั่วยุ ลอบวางแผนเล่นงานท่านเกา เพียงไม่กี่เดือน ก็ทำให้หรงอ๋องผู้กุมอำนาจทั้งในและนอกราชสำนักถึงแก่ความตาย ทั้งตระกูลถูกกำจัดสิ้น!”
“ครั้งทหารม้าแสนนายแห่งแคว้นฉู่ประชิดเมืองหลวง เมื่อเผชิญทหารเกราะหวาย ท่านเกายอมลดทอนบุญกุศล ใช้ไฟเผาทหารเกราะหวาย!”
“ณ ราชสำนัก เผชิญการคุกคามจากฉู่และเยี่ยน ท่านเกาประกาศว่าแทนที่จะห้อยคมดาบไว้เหนือศีรษะ มิสู้แขวนดาบไว้บนศอศัตรู หมายจะตัดกระแสน้ำแม่น้ำหย่าหลู่จ้างปู้และแม่น้ำหลันชาง ผันน้ำเข้าต้นน้ำฉางเจียงและหวงเหอ”
“แผนนี้หากสำเร็จ ราษฎรนับสิบล้านในแคว้นฉู่และเยี่ยนจะเผชิญวิกฤตขาดน้ำ ผู้คนยากไร้ ซากศพเกลื่อนท้องทุ่ง!”
“แผนผ้าจ่าวเกา ทำให้ท่านเกาสามารถทำให้รัฐจ้าวระส่ำระสาย ซากศพเกลื่อนกล่น รัฐจ้าวที่ยิ่งใหญ่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ในชั่วพริบตา”