อู่จ้าวเคยเห็นภาพอันโหดเหี้ยมมาแล้วนับไม่ถ้วน
ภูเขาศพทะเลเลือดในสมรภูมิ ศีรษะมนุษย์กลิ้งไปมาในลานประหาร นางล้วนประสามาแล้ว
แต่ยามนี้ เมื่อจ้องมองเด็กน้อยตรงหน้า หัวใจของนางเหมือนถูกหัตถ์ที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างรุนแรง ปวดจนแทบหายใจไม่ออก
นี่คือ "คนขี้ระแวก"
พวกสัตว์ประหลาดเหล่านั้น นำเด็กมาลวกด้วยน้ำเดือดจนเป็นเช่นนี้ แล้วโยนทิ้งกลางถนน ใช้ท่าที่เลวร้ายเช่นนี้แสวงหาความเห็นใจ หลอกลวงเงินทองจากผู้คน
คิดถึงตรงนี้ พลังสังหารที่แผ่ไปทั่วร่างของอู่จ้าวก็เหมือนกลายเป็นรูปธรรมที่มองไม่เห็น
อู่จ้าวสูดลมหายใจลึก ๆ ปรามพลังสังหารในจิตใจ แล้วย่อตัวลง ถามเสียงเบา ๆ ว่า "ก้อนหินน้อย เจิ้นมาเยี่ยมเจ้า"
ก้อนหินน้อยไม่ขยับ
นิ่งสนิทราวกับศพ
คิ้วของอู่จ้าวขมวดแน่น นางนึกถึงถ้อยคำที่เกาหยางเล่าไว้
เด็กน้อยรู้แล้วว่าเสิ่นม่อจากไปแล้ว และไม่ประสงค์จะมีชีวิตต่อไปอีก
หญิงชราอยู่ข้างกาย ปาดน้ำตาที่หางตา "ฝ่าบาท ก้อนหินน้อย...ก้อนหินน้อยไม่ยอมกินไม่ยอมดื่มมาแต่วานนี้ หมอหลวงมาแล้ว ยังจ่ายยาไว้มากมาย แต่เพิ่งป้อนเข้าไปก็อ้วกออกมาทั้งหมด"
"ชายาชราดูแลก้อนหินน้อยมานับวัน ไม่เคยเห็นเขาเป็นเช่นนี้มาก่อน แม้แผลจะเจ็บปวดเพียงใด เขาก็ไม่แม้แต่ครางเสียงเดียว ยาก็กิน ข้าวก็รับประทาน แต่วานนี้...หลังจากบุรุษผู้นี้มาเยี่ยมแล้ว เขาก็กลายเป็นเช่นนี้..."
หญิงชราเงยหน้า มองเกาหยางหนึ่งครั้ง แล้วก้มหน้าลง ร่ำไห้สะอึกสะอื้น
"เขารู้แล้ว...เขาต้องรู้แน่..."
นอกเรือน
ต้าหู หยาหยา และเด็ก ๆ ทั้งหมดจ้องมองกองจิ่นอี้เว่ยในลาน พวกเขาไม่เคยเห็นกระบวนการเช่นนี้มาก่อน จึงรู้สึกหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณ มองดูแต่ไกล