จวนลวี่
กลางดึกสงัด ลวี่เจิ้นกำลังหลับสนิท ลูกน้องบุกเข้าห้องมากราบทูลข่าวว่าเกาหยางถูกจับตัวไป
“ว่าเช่นไรนะ”
“ไอ้เด็กแสบเกาหยางถูกมือสังหารลักพาตัวไปแล้วรึ”
โครม!
ลวี่เจิ้นฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะ ใบหน้าเต็มไปด้วยเจตนาสังหารอันเยือกเย็น
เขารีบลุกขึ้นสวมเกราะ
“ตามหา!”
“อี่หมู่ปี้!”
“กองลาดตระเวนทำอะไรกันอยู่ หากตามหาคนยังไม่เจอ ก็ปลดออกให้หมด!”
ลวี่โหย่วหรงทราบข่าวก็รีบรุดมา เมื่อได้ยินเสียงของลวี่เจิ้น นางก็ซวนเซไปทั้งร่าง
“ท่านปู่ เกาหยาง... เกาหยางคงไม่เป็นอันใดจริง ๆ ใช่หรือไม่”
ลวี่เจิ้นสวมเกราะ พลางเอ่ยกับลวี่โหย่วหรง “เด็กคนนี้เจ้าเล่ห์เพทุบายนัก ไม่เป็นเรื่องอันใดง่าย ๆ หรอก”
“ท่านปู่จะออกตามหาเดี๋ยวนี้ ต่อให้ต้องรื้อค้นทั่วฉางอันก็ต้องหาไอ้เด็กแสบนี่ให้พบ!”
ลวี่โหย่วหรงก็มีสีหน้าแน่วแน่ “ท่านปู่ ข้าจะไปด้วย!”
“...”
ตระกูลจ้าว
จ้าวพั่วหนูได้ฟัง สีหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน เต็มไปด้วยโทสะ
“สืบ!”
“ลัทธิไร้ปรานีนี่ช่างดีหมีเสือดาวนัก กล้าลักพาตัวราชันย์แห่งความตาย!”
“รีบส่งคนไปสืบ ตรวจค้นทั่วทั้งฉางอันให้หมด อย่าได้ละเว้น หากไม่พบก็อย่าได้กลับมา!”
สกุลฉิน
ฉินเจิ้นกั๋วได้ยินข่าวก็รีบส่งคนออกตามหาทันที โกรธแค้นไม่แพ้กัน
ชั่วขณะนั้น จากขุนนางในราชสำนักเบื้องบน ลงไปถึงเหล่าพ่อค้าใหญ่ในฉางอันอย่างเซี่ยอันหราน ต่างได้รับข่าวว่าเกาหยางถูกลักพาตัว
จวนสกุลชุย ตระกูลหวัง และผู้คนอย่างหลู่เหวินได้ฟังกลับตื่นเต้นยินดี แต่ตระกูลที่สนิทกับเกาหยางอย่างสกุลลวี่ สกุลจ้าว กลับโกรธแค้นเป็นที่สุด