ปัง!!!
สองคำนี้ดั่งสายฟ้าฟาดจากสวรรค์ชั้นเก้า ดังกระหึ่มในสมองของทั้งสามคน!
ยังมีชีวิต!
เกาหยางยังมีชีวิตอยู่!!!
ชุยซิงเหอขาทั้งสองข้างอ่อนแรง แทบจะทรุดลงไปคุกเข่าอยู่ตรงนั้น
เหยียนเจิงและหลู่เหวินตาเบิกกว้างแทบถลนออกมา ลมหายใจแทบหยุดนิ่ง
ทุกความสงสัย ทุกความไม่เข้าใจ ทุกความพิลึกพิลั่น—ในชั่วขณะนี้ ได้คำตอบทั้งหมดแล้ว!
เพราะ... ทั้งหมดนี้คือแผนการ!
เป็นแผนการอันยิ่งใหญ่ที่วางไว้ตั้งแต่ปีก่อน ครอบคลุมมาตลอด หลอกใช้ผู้คนทั้งใต้หล้าเข้าไปในเกม!
ชุยซิงเหอเงยหน้าขึ้นทันใด เสียงแหบพร่า
"ดังนั้น... ทุกสิ่งในปีนี้ ตั้งแต่ข่าวลือเรื่องทรงโปรดปรานบุรุษงาม ไปจนถึงการสร้างสุสานหลวงเพื่อหารายได้ ไปจนถึงการแสร้งตายของท่านอัครเสนาบดีเกา ล้วนเป็นแผนการทั้งหมดหรือ?!"
อู่จ้าวยิ้ม
รอยยิ้มนั้นงดงาม ทรงเกียรติ แต่แฝงไว้ซึ่งความลุ่มลึกจนชวนขนลุก
"เมื่อพวกเจ้าเอ่ยถาม เช่นนั้นวันนี้ เจิ้นจะบอกความจริงแก่พวกเจ้า"
นางยืนขึ้น เดินอย่างเชื่องช้าไปกลางตำหนัก ปลายกระโปรงชุดคลุมมังกรดำขลากไปกับพื้นอิฐทองคำอันเงางาม นอกหน้าต่างแสงอาทิตย์ส่องสว่างพอดี ฉาบล้อมรอบนางไว้ในแสงเรืองรอง
"ปีก่อน เจิ้นแอบออกจากวัง ไปที่จวนติ้งกั๋วกงแห่งหนึ่ง"
"คืนนั้น เจิ้นกับเกาหยางพูดคุยกันจนรุ่งสาง ความเข้าใจผิดทั้งหมดระหว่างขุนนางกับเจ้านาย ความขุ่นข้องหมองใจทั้งหมด ความขัดแย้งทั้งหมด ในคืนนั้น ได้คลี่คลายลงสิ้น"
"ท่านอัครเสนาบดีเกา... ถ่ายทอดวิชาให้เจิ้นอย่างสุดกำลัง"
ถ่ายทอดวิชาอย่างสุดกำลัง?
ชุยซิงเหอเลิกคิ้วขึ้น คิดไปทางอื่น
แต่เหยียนเจิงและหลู่เหวินไม่ทันสังเกตรายละเอียดนี้ พวกเขาจมอยู่ในความตะลึงพรึงเพริดอย่างที่สุด
อู่จ้าวกล่าวต่อไปว่า "ตอนนั้น เกาหยางได้บอกเจิ้นว่า ซงหนูคือภัยใหญ่ที่สุดในใจของมหาจักรวรรดิเฉียน หากไม่กำจัดซงหนู มหาจักรวรรดิเฉียนก็ไม่อาจเข้มแข็งอย่างแท้จริงได้เลย ต้องสูญเสียกำลังครึ่งประเทศเพื่อป้องกันพรมแดนเหนือตลอดไป"