"เปรื่อง!"
สามคำนี้ ดั่งค้อนหมื่นชั่งสามอัน ทุบลงบนสมองของชุยซิงเหออย่างแรง!
เป็นเจิ้นเอง...
เป็นเจิ้นเอง...
เป็นเจิ้นเอง...
ชุยซิงเหอเห็นหน้าดำมืดไปหมด ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง จิตใจหวนคิดถึงภาพในวันนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาอยู่ในฐานะผู้สูงศักดิ์ตำหนิหญิงคนใช้ กล่าวเรื่องซื้อแผนการต่อหน้าเกาหยางโดยไม่ปิดบัง...
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาตำหนิผู้ใด?
คือโอรสแห่งสวรรค์องค์ปัจจุบัน!!!
เขากล้าซื้อแผนการจากเกาหยาง ต่อหน้าอู่จ้าว...
ที่แท้ เรื่องทั้งหมดนี้ อู่จ้าวรู้มาตั้งนานแล้ว
ในสมอง ทุกสิ่งทุกอย่างกระจ่างแจ้งเสียทีเดียว เหตุใดอู่จ้าวจึงมักกดดันเขาเมื่อเจอปัญหา ทั้งยังฝากความหวังอันใหญ่หลวงไว้กับเขา ก็เพราะนางรู้ว่าหากไร้ทางออก เขาจะต้องไปหาเกาหยาง
ส่วนเกาหยางผู้นั้น... ช่างไม่สมเป็นมนุษย์!
เขารู้ทุกอย่างอยู่แก่ใจ ยังมาหักเงินของเขาอีก!
สัตว์เดรัจฉานเอ๊ย!
ให้ตายเถอะ สัตว์เดรัจฉานเอ๊ย!
ชุยซิงเหอพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
ที่แท้ เขา ชุยซิงเหอ กลายเป็นตัวหมากในเกมระหว่างอู่จ้าวกับเกาหยางโดยไม่รู้ตัวมานานแล้ว!
คนเป็นฮ่องเต้ ช่างสกปรกยิ่งนัก!
แต่สิ่งที่ชุยซิงเหอรับไม่ได้ยิ่งกว่าก็คือ หลังจากเกาหยางแสร้งตาย เขายังไม่คิดชีวิตเข้าช่วยเหลือเกาหยางอีก
เรื่องนี้ตกไปอยู่ในสายตาของอู่จ้าว...
ชุยซิงเหอปากกระตุกอย่างรุนแรง ความอับอายสุดขีดทำให้ขนลุกทั้งตัว แม้แต่ฝ่าเท้าก็เกร็ง อดไม่ได้ที่จะอยากถูให้ทะลุพื้นตำหนักหนังสือ
ไม่ใช่คน,
ไม่ใช่คนเอาเสียเลย!
เขาจะกลายเป็นคนชั่ว!!!
เกาหยางผู้นี้กลับมาอย่างยิ่งใหญ่ สายตาเช่นนั้น เขาจะทนได้อย่างไร?
ชุยซิงเหอพอคิดถึงตรงนี้ ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เห็นหน้าดำมืดไปหมด ล้มลงไปทางด้านหลังทันที