"เกาฉางเหวินเอ๋ย เกาฉางเหวิน เจ้าช่างเป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ในใต้หล้า!"
"พิณหมากรุกพู่กันระบายสี ถึงขั้นวางยา เจ้าก็ชำนาญไปเสียทุกอย่าง"
"เจ้าไก่น้อยในภาพนี้ เมื่อเทียบกับภาพไก่จิกข้าวของพี่ชายแล้ว ดีกว่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้นหรือ? สมกับคำว่าเขียนได้ลึกซึ้งกินใจ ไก่เองก็คือไก่จริงๆ!"
ภายใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืน
เกาฉางเหวินถือกระดาษม้วนหนึ่งที่หมึกยังไม่แห้ง ยื่นเข้าใกล้แสงริบหรี่ ชื่นชมด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
"เหมือน!"
"เหมือนเหลือเกิน!"
"ภาพไก่จิกข้าวของพี่ชายขายได้หนึ่งแสนตำลึง ข้าขายเก้าหมื่นตำลึง ไม่เกินไปหน่อยหรือ?"
เกาฉางเหวินถูคาง ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
แม้แต่ในยามนี้ เขาก็คิดไปแล้วว่าหากได้เงินเก้าหมื่นตำลึงมาจะใช้ฟุ่มเฟือยอย่างไร
ท่าทางเช่นนั้น ต้องงดงามมากแน่นอน!
และในขณะนั้นเอง
ประตูใหญ่จวนติ้งกั๋วกงเปิดออก พ่อค้าเศรษฐีสวมหน้ากากกลุ่มหนึ่งเดินออกมาอย่างต่อเนื่อง ต่างมุ่งหน้าไปยังรถม้าที่จอดรออยู่ด้านนอก
"คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ที่เข้าใจศิลปะ หาคนไหนก็ได้ทั้งนั้น!"
เกาฉางเหวินหัวใจเร่าร้อน เดินตรงไปยังรถม้าที่หรูหราที่สุด
หวังไป่ว่านเดินไปยังรถม้า ใจคิดอย่างมีความสุข
"คุ้มแล้ว! แม้ถ้วยแก้วสีนี้จะเสียเงินห้าหมื่นตำลึงไป ค่อนข้างแพงไปหน่อย แต่ก็ได้พบท่านอัครมหาเสนาบดีเกา มีโอกาสได้รับประทานอาหารร่วมโต๊ะ"
"น้ำใจของท่านอัครมหาเสนาบดีเกา และถ้วยแก้วสีนี้ เพียงเสียเงินแค่ห้าหมื่นตำลึง นับเป็นกำไรมหาศาล!"
หวังไป่ว่านมือขวาลูบแหวนหยกบนนิ้วโป้ง ริมฝีปากใต้หน้ากากยิ้มกว้างจนสุด
แต่ก็ในเวลานี้เอง
เกาฉางเหวินเดินเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง เกือบทำให้หวังไป่ว่านร้องออกมาด้วยความตกใจ