ซิ้ว!
ขณะที่บาเตอร์กำลังซาบซึ้งในความมั่นใจของเกาหยาง ในท่วงทีที่ทุกสิ่งอยู่ในการวางแผนอันแยบยลของเขา ก็เห็นเกาทัณฑ์แขนเสื้อหนึ่งดอกพุ่งออกมาพร้อมเสียงแหลมคมฝ่าอากาศ พุ่งตรงเข้าหาบาเตอร์
เคร้ง!
ลูกธนูนั้นไม่เบี่ยงเบน ปักลงหนึ่งนิ้วหน้าเท้าของบาเตอร์ ลึกสามนิ้ว ปลายด้ามสั่นเทิ้ม
ชั่วขณะนั้น
บรรยากาศราวกับแข็งค้างทั้งห้อง
บาเตอร์แข็งทื่อทั้งร่าง ตาโต
เฉินเซิ่งกับอู๋ก่วงก็ตาค้างตกใจไม่ต่างกัน สายตาทั้งหลายเบนมาจับจ้องที่ตัวเกาหยางพร้อมกัน
เกาหยาง "……"
เขามองบาเตอร์ที่หน้าตื่นตระหนกไม่รู้จะทำอย่างไร ใบหน้าชราของตนก็แดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"โอ๊ย"
"ดูเจ้าสิ ไม่มีอะไรทำไมต้องขยับไปมา"
"เปิ่นหวังเมื่อครู่ยังคิดว่าเจ้าจะลุกขึ้นทำร้ายคนเสียอีก"
ฮือ!
บาเตอร์ได้ยินดังนั้น รีบสูดลมเย็นเข้าเต็มปอก ดวงตากลมโต
เขาจ้องมองแขนเสื้อของเกาหยางไม่วางตา
ดังนั้น ข้างในนั้น……มีลูกธนูซ่อนอยู่ตลอด?
และตั้งแต่เมื่อครู่ ตั้งแต่เข้ามาในห้องหนังสือแห่งนี้ ตั้งแต่ยืนพูดจา ตั้งแต่แสดงความจงรักภักดีต่อเกาหยาง
ลูกธนูนั้น ชี้ตรงมาที่เขาตลอด?
เพียงเขาขยับตัวนิดเดียว ก็จะถูกเล่งทะลุกลางลำตัว?
เหงื่อเย็นไหลพรากลงจากหน้าผากของบาเตอร์
แต่เขาไม่ยุติธรรม! เมื่อครู่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย!
เขาเพียงขาอ่อนแรง จึงขยับเท้าเล็กน้อย นอกจากนั้นไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ