เวลานี้
เหยียนเจิงได้ยินเสียงฝีเท้าหนาแน่นดังขึ้น
เขาเงยหน้ามอง ก็เห็นอู่จ้าวก้าวฉับๆ ออกมา ด้านหลังตามด้วยหลี่หลง ซ่างกวันวานเอ๋อร์ และคนอื่นๆ
แสงตะวันสีทองสาดส่องลงมา กระทบใบหน้างามสง่าของอู่จ้าว ปรากฏรอยยิ้มไม่ปิดบัง
เพียงสีหน้านี้ ก็ทำให้เหยียนเจิงรู้สึกไม่ดีขึ้นมาในใจ
แย่แล้ว!
ดวงตาหงส์ของอู่จ้าวกวาดมองเหล่าขุนนางที่คุกเข่า ท่ามกลางความยินดี ในใจกลับมีโทสะไม่สิ้นสุดเช่นกัน
มากันได้พร้อมหน้าพร้อมตาเสียจริง!
จะว่าไปก็ไม่เกินเลย หากมีระเบิดมือสักหลายสิบลูกระเบิดขึ้นท่ามกลางหมู่ขุนนางเก่าแก่เหล่านี้ มหาจักรวรรดิเฉียนทั้งอาณาจักรก็จะตกอยู่ในความโกลาหลใหญ่หลวง!
"ฝ่าบาท กระหม่อมได้ยินว่าข่าวด่วนทางทหารจากแม่น้ำมาถึง อีกทั้งทรงมีสีหน้ายินดี หรือว่าจะมีข่าวดีมาถึง?"
หลู่เหวินผู้เจ้าเล่ห์ที่สุด เงยหน้าขึ้น เตรียมจะพยุงเข่าที่ชาจากการคุกเข่าขึ้นเพื่อคำนับอู่จ้าว
แต่อู่จ้าวมีสีหน้าเย็นเยียบ ดวงตาหงส์กวาดมองหลู่เหวิน
นางตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "หลู่อ้ายชิง เจิ้นให้เจ้าลุกขึ้นแล้วหรือ?"
"คุกเข่าลง!"
หลู่เหวินตกใจจนตัวสั่น รีบคุกเข่าลงทันที หน้าผากซึมด้วยเหงื่อเย็น
เหยียนเจิงและเหล่าขุนนางที่คุกเข่าอยู่ล้วนแต่เป็นพวกหัวไวทั้งนั้น รู้สึกถึงความผิดปกติอย่างยิ่ง
อู่จ้าวแข็งกร้าวเช่นนี้ ท่าทีเช่นนี้บ่งบอกทุกอย่างแล้ว
ดวงตาหงส์ของอู่จ้าวกวาดมองไปรอบๆ เมื่อนึกถึงรายงานศึกที่มาจากเกาหยาง ความรู้สึกโล่งอกโล่งใจก็เอ่อล้นในหัวอก ความรู้สึกนี้ ยิ่งกว่าการดื่มน้ำบาดาลเย็นสักจอกหนึ่งหลังจากทำงานกลางแดดแรงมาทั้งวันเสียอีก!