"ท่านทั้งหลาย จงยืนหยัดไว้ ชัยชนะย่อมเป็นของเรา!"
"ตะวันยิ่งแรง แผ่นศิลายิ่งร้อน เข่าของพวกเรายิ่งปวดร้าว กลางหลังยิ่งชุ่มเหงื่อ ฝ่าบาทก็จะทรงเรียกพบพวกเราเร็วขึ้นเท่านั้น!"
"เรื่องวันนี้ เป็นสิ่งน่าวิตก ใช่ว่าจะน่ายินดี หากไม่ตัดไฟเสียแต่ต้นลม ภายภาคหน้าจักก่อหายนะใหญ่หลวง ถึงตอนนั้นแม้พวกเราจักตาย จะมีหน้าใดไปพบจักรพรรดิองค์ก่อน?"
เหยียนเจิงเหงื่อซึมหน้าผาก ชุดขุนนางก็ถูกเหงื่อชุ่ม เขากลับตั้งตรงมั่นคง กล่าวกับทุกคนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ท่านเหยียนกล่าวถูกต้อง!"
"ฝ่าบาททรงปราดเปรื่องและเกรียงไกรมาโดยตลอด แต่มารั้งนี้ ช่างเหลวไหลนัก ตอนนี้ทัพสามสายล้วนพ่าย ศูนย์งหลวงสูญเสียเสบียงเป็นอันมาก เช่นนี้เป็นการทำศึกผลาญทรัพย์ เป็นการกระทำของเจ้าโง่เขลาแท้!"
"พวกเราเป็นขุนนาง เมื่อฝ่าบาททรงกระทำผิด ก็ควรยืนหยัดออกหน้า ทูลทัดทาน!"
ชั่วขณะนั้น เหล่าขุนนางต่างพากันขานรับเหยียนเจิง เสียงกล่าวดังต่อเนื่อง
หน้าผากของพวกเขาก็มีเหงื่อซึม ยอมทนรับแดดแผดเผา ขุนนางชราบางคนที่ผมขาวโพลนถึงกับกัดฟันต้านไว้ สีหน้าเลื่อนลอย
ภายใต้แดดกล้าเช่นนี้ หากคุกเข่าต่อไปอีก เกรงว่าพวกเขาคงได้ล้มตาย ณ ที่นั้น
แต่ด้วยนิสัยดื้อดึง พวกเขาก็ล้วนกัดฟันสู้ตาย!
ครั้งนี้แม้ตาย ก็นับว่าจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์!
เหยียนเจิงมองไปยังขันทีน้อยซึ่งอยู่ไม่ไกล รู้สึกว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว อู่จ้าวน่าจะทรงเรียกพบพวกเขาแล้ว
ทว่า ณ ขณะนั้นเอง
เสียงแหลมสูงก็พลันดังก้องไปทั่ววังหลวง
"ฟ่อ!"
"ข่าวแปดร้อยลี้ด่วนจากแม่น้ำ!"
ชั่วขณะนั้น สีหน้าผู้คนเปลี่ยนไปทันที ต่างสูดลมหายใจเย็นยะเยือก จนกระทั่งเหยียนเจิงเองก็ยังสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
แต่มิช้า เหยียนเจิงก็ตบอก ถอนใจ