"ฮื่ย..."
ชุยซิงเหอได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เบิกกว้าง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก มองเกาหยางราวกับมองยมราชเก้าชั้นนรกที่สวมหนังมนุษย์!
ให้ตายเถอะ!
นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์จะทำลงไปได้หรือ?
ช่างโหดร้ายยิ่งนัก!
ช่างเหี้ยมโหดยิ่งนัก!
รับเงินสวยงามหกหมื่นตำลึงมา แล้วหันกลับมาให้กลอุบายที่ทำลายรากฐานของตนเองเช่นนี้หรือ? ช่างเป็นการกินแห้งแลบไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกให้เขา!
รับเงินแล้วไม่ทำตามที่ตกลงไว้ ราชันย์แห่งความตายถือว่าทำถึงที่สุดแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงชุยซิงเหอ แม้แต่ลวี่โหย่วหรงและคนอื่นๆ ที่ได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ก็ตกใจสุดขีด สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เกาหยาง
ช่างเลวทรามจริงๆ!
"กลยุทธ์ของท่านเกานี้ ช่างเป็นพิษ...ไม่สิ ช่างแยบยลจริงๆ!"
"ซิงเหอขอคารวะ!"
ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความยินดีที่เห็นคนอื่นเดือดร้อน หันไปทางเกาหยางกล่าวว่า "หากอ๋องชายแดนเชื่อกลยุทธ์นี้จริง พวกเขาก็คงจะสนุกสนานกันไม่น้อย"
ในความคิดของชุยซิงเหอ ภาพของอ๋องชายแดนที่เชื่อกลยุทธ์นี้ เริ่มกวาดล้างเชื้อสายของตนเอง ถึงกับงดเว้นกามารมณ์ ตั้งใจบ่มเพาะทายาทสายตรงเพียงไม่กี่คน เพื่อรักษากำลังไว้ หวังทำลายคำสั่งสลายอำนาจอ๋องนี้
จากนั้น เมื่อพวกเขาแก่เฒ่า ทายาทสายตรงกลับตายจากอุบัติเหตุ และยังถูกโยงไปถึงตระกูลมารดาของบุตรชายอนุ เกิดความวุ่นวายภายในไม่หยุดหย่อน
เพียงแค่คิด ก็สัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังในใจของอ๋องชายแดน
การฆ่าคนก็แค่หัวขาดเท่านั้น แต่อุบายนี้กลับทำให้คนจบชีวิตตัวเองด้วยความสิ้นหวัง!
เกาหยางได้ยินดังนั้น เพียงค่อยๆ ยกถ้วยชาขึ้น จิบเบาๆ ราวกับสิ่งที่เพิ่งพูดไปเป็นเพียงราคาผักสดข้างถนน
"ท่านชุยกล่าวเกินไปแล้ว เป็นเพียงกลอุบายเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่คู่ควรแก่การเอ่ยถึง"
"ท่านพี่ หากพวกเขาไม่เชื่อล่ะ?"