"พี่หลิงเอ๋อร์ ทำแบบนี้ได้จริงหรือเจ้าคะ"
ภายในลานบ้านเล็ก เกาหลิงถือครกตำกระเทียมอันหนึ่ง สีหน้าเคร่งเครียด
มือน้อยของนางถือสากไม้ตำกระเทียม พลางตำครกอย่างแรง พลางจ้องมองไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล เผยรอยยิ้มราวปีศาจน้อย
อันอันยืนอยู่ด้านข้าง ถามเสียงเบา
"อันอัน เจ้ากังวลว่าไก่ตัวนี้จะถูกยาพิษตาย พี่ชายรองจะลงโทษพวกเราหรือ"
เกาหลิงใบหน้าไร้เดียงสา ถามอันอัน
"ไม่ใช่เจ้าค่ะ คือไก่ตัวนี้ดูแข็งแรง ดุร้ายขนาดนี้ ยาถ่ายห่อเดียวจะพอหรือ"
อันอันแววตาเต็มไปด้วยความกังวล บนใบหน้าฉายแววหวาดกลัว
"น่าจะพอนะ เจ้าไม่รู้ความสามารถของพี่ชายรอง แผนพิษของพี่ชายใหญ่ไร้ผู้ต้านในใต้หล้า การปรุงยาพิษของพี่ชายรองก็ไร้ผู้ต้านในใต้หล้าเช่นกัน"
"เครื่องฉีดทรงพลังอ๋องรุ่นระเบิดตูมตามนี่ ต่อให้ไก่ตัวนี้จะใหญ่กว่านี้ จะทนทานได้อย่างไร"
เกาหลิงพูดอย่างมั่นใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น
แต่แล้วนางก็หยิบยาผงออกมาอีกห่อหนึ่ง สีหน้าจริงจังเอ่ยว่า
"แต่เพื่อป้องกันไว้ก่อน ต้องรอบคอบเช่นเดียวกับพี่ชายใหญ่ เพิ่มอีกห่อจึงจะดี"
พูดพลาง รอยยิ้มบนใบหน้าของเกาหลิงก็ยิ่งเข้มข้น
ทั้งสองถือครกกระเทียมเดินไปหาไก่ตัวผู้ตัวนั้น แล้วรินน้ำยาลงไปในชามทีเดียว
จากนั้นทั้งสองก็เผยรอยยิ้มพร้อมกัน
ขณะนั้นเอง บ่าวรับใช้ด้านนอกผลักประตูเข้ามา เอ่ยกับเกาหลิงว่า "คุณหนูน้อย นายท่านรองกลับมาแล้วขอรับ"
"ท่านพ่อหรือ"
เกาหลิงได้ฟัง แววตาฉายแววยินดี
นางอยากวิ่งไปหาเกาหลินย่วนทันที แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้ามุ่งมั่น
"อาจารย์ว่าไว้ มีหยิบยืมก็มีคืน กู้ยืมอีกจึงไม่ยาก ได้ของมาก็ต้องคืนเจ้าของก่อน"
"หลิงเอ๋อร์จะเป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง!"