เกาหยางเอ่ยเสียงเรียบ "เครื่องคีบตุ๊กตาย่อมไม่ธรรมดา แต่หากใช้เวลาระยะหนึ่ง ก็สร้างขึ้นได้"
"จะให้ได้ผลเช่นนี้ ต้องลงแรงที่กลไก"
"ขั้นแรกให้ติดตั้งเฟืองไม้เล็กที่แกนหมุนของคันบังคับเครื่องคีบตุ๊กตา แล้วด้านบนเฟืองเล็ก ให้ขบกับเฟืองไม้ใหญ่ เฟืองใหญ่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณห้าเท่าของเฟืองเล็ก ด้านข้างเฟืองใหญ่ ทุกระยะฟันจำนวนหนึ่ง ให้ตั้งปุ่มนูนขึ้นมาอย่างประณีต"
"เช่นนี้แล้ว ทุกครั้งที่ดึงคันบังคับ เฟืองเล็กจะหมุนหนึ่งรอบ พาให้เฟืองใหญ่หมุนหนึ่งช่อง เมื่อเฟืองใหญ่หมุนครบช่องที่กำหนด ถึงจำนวนครั้งที่ตั้งไว้ ปุ่มนูนบนเฟืองใหญ่จะแตะคานกระตุ้นอย่างแม่นยำ"
"นี่คือการถึงจำนวนครั้งที่กำหนด เพื่อเปลี่ยนแรงบีบของกรงเล็บ!"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์กระพริบตางาม เกิดความสงสัยใคร่รู้
เกาหยางรู้ว่ามีตัวแสบตามมาด้านหลัง หากอธิบายไม่สมเหตุสมผล
เขาเกรงว่าตัวแสบนั้นจะทำลายเรื่องดีของเขา
หลอก
ต้องหลอกให้อยู่หมัด
ดังนั้น เกาหยางจึงพูดต่อ
"ในขณะเดียวกัน กรงเล็บด้านบนต้องใช้หลักคาน ขั้นแรกใช้เชือกเหนียวผูกติดกับปลายคานด้านหนึ่งอย่างแน่นหนา ปลายอีกด้านของคานใหญ่ตั้งตุ้มน้ำหนักเลื่อนได้"
"หลักคานก็คือ ใช้การปรับแขนแรง ให้เกิดการใช้แรงอย่างมีประสิทธิภาพ"
"หนึ่งย่อมประหยัดแรง เช่นคันธนูปราบกบฏ ผู้มีแรงน้อย ก็เปิดคันธนูสองหิน สามหินได้ สองคือประหยัดระยะทาง สามคือเปลี่ยนทิศทางของแรง"
ในดวงตาซ่างกวันวานเอ๋อร์เต็มไปด้วยความงุนงง
เกาหยางกล่าวยิ้มๆ
"เรื่องนี้พูดไปก็ซับซ้อน เข้าใจยาก ไม่จำเป็นต้องลงลึกนัก"
"สรุปว่า ตามที่กล่าว ในสภาพตั้งต้น ตุ้มน้ำหนักอยู่ตำแหน่งขอบคาน ด้วยการตั้งตำแหน่งนี้ กรงเล็บเวลาเกี่ยวจับสิ่งของจะมีแรงบีบอ่อน ยากจะคีบตุ๊กตาสำเร็จ"