เรือนเลี้ยงทารก
รถม้าค่อยๆ หยุดลง เกาหยางก้าวลงจากรถม้า
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นอักษรใหญ่สามตัว ‘เรือนเลี้ยงทารก’ ทุกแห่งหนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเก่าแก่
ด้านข้าง จ้าวต้าเอ่ยกับเกาหยาง “คุณชายใหญ่ จากการสืบสวน เจ้าของเรือนเลี้ยงทารกแห่งเมืองสุยหยางมีนามว่า หลิ่วต้าซาน”
“ผู้นี้เดิมยากจนข้นแค้น อาศัยการแต่งเข้าเป็นบุตรเขยได้เงินก้อนหนึ่ง สุดท้ายกิจการยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในชนบทมีที่นาจำนวนไม่น้อย กระทั่งยังมียุ้งฉางอีกหลายแห่ง เพียงกระทืบเท้า ราคาธัญพืชในเขตสุยหยางก็ยังสะเทือน”
“ทุกคราวเกิดภัยพิบัติ เขาก็สั่งให้คนตั้งกระโจมแจกโจ๊ก ช่วยเหลือผู้ประสบภัย ภายหลังเห็นว่าใต้ฟ้าพิบัติ ผู้ลี้ภัยไม่อาจเลี้ยงดูบุตรหลานได้ จึงเปิดเรือนเลี้ยงทารก ช่วยเลี้ยงดูเด็กๆ แก่ผู้ลี้ภัยโดยไม่คิดมูลค่า ด้วยเหตุนี้ผู้คนจึงขนานนามว่า ท่านหลิ่วผู้ใจบุญ!”
“เรือนเลี้ยงทารกแห่งนี้ ตั้งอยู่ในเมืองสุยหยางมานานกว่าสิบปีแล้ว ราษฎรต่างยกย่องอย่างสูง”
เกาหยางได้ฟัง ก็อดจ้องไปยังอักษรใหญ่สามตัวบนแผ่นป้ายไม่ได้ พลางเลิกคิ้ว
อักษร ‘เรือนเลี้ยงทารก’ ทั้งสามตัว พู่กันหนักแน่นทรงพลัง
สีดำ
เคร่งขรึม
ตวัดพู่กันดุจมังกรเลื้อย!
ชัดเจนว่าเป็นการกุศลอันยิ่งใหญ่ แต่ไม่รู้เหตุใด อักษรใหญ่สามตัวนี้ในสายตาของเกาหยาง กลับแผ่ไอเย็นเยียบไร้สิ้นสุด
ประหนึ่งแผ่นป้ายแห่งปรโลก เต็มไปด้วยความน่าเกรงขามหาที่สุดมิได้
ลวี่หลัวเงยหน้า พึมพำกับตัวเอง “ท่านผู้ใจบุญหลิ่วช่างเป็นคนดีจริง”
เกาหยางได้ยิน ก็พลันเอ่ยขึ้น “ลวี่หลัวเอ๋ย เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งใดในใต้หล้าที่มีค่าแพงที่สุด?”