"ท่านมหาอำมาตย์เกา หมายความว่ากระนั้นหรือ?"
อู่จ้าวได้ฟังแล้ว ทอดพระเนตรไปทางเกาหยางด้วยความประหลาดพระทัย
หากจะบุกเบิกที่เพาะปลูก น้ำเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง แต่ที่ดินแถบเหอซีเท่าที่อู่จ้าวทรงทราบ แหล่งน้ำมิได้อุดมสมบูรณ์
หากเกาหยางแก้ปัญหาข้อนี้ได้ ก็เท่ากับช่วยคลี่คลายปัญหาใหญ่หลวงยิ่งให้พระองค์ได้จริง
"ฝ่าบาท กระหม่อมสั่งคนไปสร้างเขื่อนที่ทะเลสาบเจิ้นเยวี่ยแล้ว เปลี่ยนเส้นทางสายน้ำ เมื่อถึงวันที่หญ้าเหี่ยวแห้ง ฝูงม้าและวัวของชนซงหนูก็จะกัดกินกันเอง!"
"อีกทั้ง กระหม่อมยังมีอีกสองวิธี แก้ไขสถานการณ์นี้ได้!"
เกาหยางเลื่อนนิ้วไปบนแผนที่ เหนือแม่น้ำเฮยเหอที่คดเคี้ยวทอดยาวตลอดแนวแผ่นดินเหอซี "วิธีแรกคือคลองเฉียนจิน ข้าสามารถนำน้ำจากแม่น้ำเฮยเหอไปทางตะวันตกสู่หนองหลางเหยา ทางตะวันออกถึงขอบทะเลทรายซูตาน เพื่อชลประทานแก่โอเอซิสตลอดเส้นทาง!"
"วิธีที่สอง... คือคานเอ๋อร์จิ่ง (บ่อน้ำขั้นบันได) !"
เกาหยางพูดถึงตรงนี้ ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง
ในสายตาของเขา หากโลกนี้มีปาฏิหาริย์ คานเอ๋อร์จิ่งต้องเป็นหนึ่งในนั้น!
"คานเอ๋อร์จิ่ง สิ่งนี้คืออะไร?"
อู่จ้าวเห็นสีหน้าของเกาหยาง รู้สึกได้ถึงความไม่ธรรมดาของมัน จึงทอดพระเนตรด้วยความสนใจ
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ เกาเทียนหลง และคนอื่นๆ ก็เช่นกัน
เกาหยางตอบโดยไม่คิด "ที่เรียกว่าคานเอ๋อร์จิ่ง แก่นแท้คือการอาศัยน้ำใต้ดิน หลีกเลี่ยงความแห้งแล้งบนผิวดิน!"
"คานเอ๋อร์จิ่งแบ่งเป็นสี่ขั้น ขั้นแรกเริ่มจากขอบทะเลทรายใกล้ภูเขาหิมะ น้ำละลายจากหิมะจะซึมลงใต้ดินกลายเป็นน้ำใต้ดิน แต่ผิวดินแห้งแล้งมาก หากนำน้ำโดยตรง น้ำจะระเหยกลางทาง สูญเสียอย่างมหาศาล!"