เกาหยางมองดูอู่จ้าวที่ยังคงตกตะลึงไม่หาย แล้วเอ่ยขึ้นต่อ "ฝ่าบาทอาจทรงไม่ทราบ เมืองเหอซีแห่งนี้มีต้นหลิวแดงชนิดหนึ่ง รากของมันลึกถึงห้าเมตร กิ่งก้านเต็มไปด้วยหนามแหลมคมยิ่งนัก!"
"กระหม่อมได้ลองมาแล้ว เมื่อม้าศึกวิ่งเต็มกำลังชนเข้ากับต้นหลิวหนาม กีบขาหน้าจะหักทันที หากชะลอความเร็วเพื่ออ้อมไป ก็จะเผยตัวให้เห็นจากกำแพงเมืองและหอสัญญาณ!"
"ด้วยวิธีนี้ ตราบใดที่ม้าศึกซงหนูเหยียบย่างเข้าเขตทุ่งกว้าง ก็จะทิ้งร่องรอยไว้ให้ทหารของเราได้รู้ถึงความเคลื่อนไหว พวกมันชนต้นหลิวหนามก็ต้องได้รับบาดเจ็บที่ขาม้า เพียงเท่านี้ แนวป้องกันยาวร้อยลี้ ก็ใช้คนเฝ้าระวังเพียงสิบคน ก็สามารถควบคุมม้าศึกของซงหนูได้นับหมื่น!"
เมื่อกล่าวจบ
ทุกคนต่างมีสีหน้าตกตะลึง
อู่จ้าวกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ดวงตาสวยเปล่งประกาย ไม่คิดว่ามันจะเชื่อมโยงกันเป็นลูกโซ่เช่นนี้
เกาเทียนหลงเองก็รู้สึกมึนงงไปหมด
หลานชายผู้นี้ของเขา ช่างโหดร้ายจริง ๆ!
ด้วยวิธีนี้ หากซงหนูคิดจะอ้อมกำแพงเมืองเพื่อบุกเข้าไปในเขตเพาะปลูก ก็คงยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์!
"ฝ่าบาท ยังสามารถขุดหลุมดักม้าทุกสองวา วางเขากวางไม้ไว้ก้นหลุม และโปรยหนามเหล็กไว้ระหว่างหลุมได้อีกด้วย!" เกาเทียนหลงกล่าวเสริม
อู่จ้าว: "..."
"ท่านปู่มีวิธีที่ยอดเยี่ยม จริง ๆ แล้วก็ไม่เลว!"
เกาหยางมองเกาเทียนหลงด้วยสายตาชื่นชมที่พบคนถูกคอ
ส่วนเกาเทียนหลงก็ลูบเคราท่าทางภาคภูมิใจ
ยังไม่จบเพียงเท่านี้
เกาหยางชี้แผนที่บนโต๊ะแล้วกล่าวต่อ "ฝ่าบาทโปรดทอดพระเนตร ที่ดินแดนเหอซีแห่งนี้ อาณาจักรใหญ่เฉียนของเราสามารถตั้งสี่เมืองหลักได้ที่ภูเขาหนานชาง หอคอยเมืองเจิ้นเยว่ ทะเลสาบจูเยียน และแม่น้ำเฮยสุยที่เชื่อมต่อไปยังซีอวี้!"