"แสร้งตาย!"
"บุกโจมตีซงหนูให้แตกพ่ายในคราวเดียว?"
"แดนใต้ทะเลทรายไร้ซึ่งราชสำนัก?"
ไม่น่าเชื่อ!...
เพียงชั่วขณะนั้น ต่อให้เป็นอู่จ้าว ก็อดสูดลมหายใจเย็นเยียบไม่ได้ ดวงตาหงส์คู่นั้นจ้องมองเกาหยางนิ่งราวกับได้ยินเรื่องที่เหลือเชื่อที่สุดใต้หล้า
"ถูกต้อง"
สายตาเกาหยางเป็นประกาย มุ่งมั่นกล่าวต่อไปว่า "ความยากของซงหนูอยู่ที่การเคลื่อนที่ราวสายลม ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง พวกเขารู้ดีว่าตราบใดที่ไม่เผชิญหน้ากับกองทัพเราโดยตรง กำลังเสบียงและสัมภาระของเราจะสร้างความกดดันมหาศาลให้มหาจักรวรรดิเฉียน"
"ในกองทัพของเราเวลานี้ ผู้เดียวที่ทำให้มหาข่านซงหนูและท่านอ๋องซ้ายขวาเกรงกลัวอย่างแท้จริง มีความสามารถเอาชนะด้วยวิธีเดียวกับที่พวกเขาใช้ โจมตีทางไกลสายฟ้าแลบได้ ในสายตาพวกเขา คงมีเพียงข้าน้อยผู้เดียว"
"พวกเขาจะคิดว่า สิ่งที่แข็งแกร่งไม่ใช่มหาจักรวรรดิเฉียน แต่เป็นข้าน้อยต่างหาก"
มุมปากเกาหยางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา "เมื่อข้าน้อยตายลง ซงหนู แคว้นฉี แคว้นเยี่ยน ทุกกำลังที่คิดไม่ซื่อต่อมหาจักรวรรดิเฉียนจะโล่งอก ยิ่งโดยเฉพาะซงหนู พวกเขาจะคิดว่าภัยคุกคามใหญ่ที่สุดหมดไปแล้ว ย่อมผ่อนคลายความระแวดระวัง ถึงขั้นกล้ารวบรวมกำลังหลัก หาโอกาสบุกใต้ลงไปปล้นชิง หรือข่มขู่เฮ่อซี"
"ความเย่อหยิ่งที่ถูกหล่อหลอมด้วยความเป็นเจ้าใหญ่ในทุ่งหญ้านับร้อยปี จะทำให้พวกเขาเชื่อมั่นว่า เกาหยางเป็นเพียงอุบัติเหตุหนึ่ง ตราบใดที่ข้าน้อยไม่อยู่แล้ว ข้อได้เปรียบก็ยังอยู่ที่พวกเขา"