ยามราตรีสงัดเงียบ
ในห้องนอน
แสงเทียนโยกไหว ทอแสงอุ่นสีเหลืองอร่ามอาบใบหน้าด้านข้างอันอ่อนหวานยิ่งขึ้นของฉู่ชิงหลวนหลังถอดเครื่องประดับออก
“วันนี้สองเรื่องใหญ่ที่สามีแต่งออกมา ล้วนเป็นความคิดอันแปลกประหลาด น่าตื่นตาตื่นใจนัก ฟังแล้วต้องปรบมือชื่นชม” ฉู่ชิงหลวนกล่าวเสียงเบา นัยน์ตาเป็นประกายแวววาว เต็มไปด้วยคำชื่นชมจากใจจริง
“เรื่องพญาแมวน้อยกับกระต่ายน้อยผู้กล้าหาญ กับเรื่องจอมยุทธ์น้อยใช้กำลังรบชนะศัตรู ล้วนเป็นเรื่องดีที่สอดแทรกข้อคิดในการเรียนรู้ ทั้งหลิงเอ๋อร์และจวินจวินมีหนังสือสำหรับเริ่มต้นเรียนรู้เช่นนี้ ถือเป็นบุญวาสนาของพวกนาง”
นางรู้สึกทึ่งจริง ๆ
หนังสือเริ่มต้นเรียนรู้สำหรับเด็กทั้งสองเล่มนี้ ความคิดล้วนแปลกใหม่ เป็นเรื่องที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่กลับเป็นเพียงความคิดชั่ววูบของเกาหยาง แล้วก็วาดเขียนออกมาสำเร็จในทันที
พรสวรรค์เพียงเท่านี้ นับว่าน่าตกตะลึงยิ่งนัก!
เกาหยางมุมปากยกยิ้มเล็กน้อย สายตามองไปที่แสงเทียน พูดช้า ๆ ว่า “จริง ๆ แล้ว เมื่อเทียบกับเรื่องพญาแมวน้อยกับกระต่ายน้อย และเรื่องจอมยุทธ์น้อย ข้าในใจยังมีหนังสือพื้นฐานและสำคัญยิ่งกว่าสำหรับเริ่มเรียนรู้อีกเล่มหนึ่ง”
“โอ้? สิ่งใดหรือ?”
ฉู่ชิงหลวนแสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
นางปราดเปรื่องเฉียบแหลม ย่อมตระหนักได้ทันทีว่าเกาหยางยังไม่ได้เขียนออกมา หนังสือเริ่มต้นเรียนรู้นี้ คงไม่ธรรมดาแน่นอน
เกรงว่า... คงมีความหมายแฝงอันยิ่งใหญ่!
เกาหยางค่อย ๆ เอ่ยสามคำ “ชื่อของมันคือ—ตำราร้อยสกุล!”
“เมื่อเทียบกันแล้ว ตำราร้อยสกุลเหมาะสำหรับเด็กเล็ก ๆ ที่จะใช้เป็นแบบเรียนเริ่มต้นมากกว่า!”
“ตำราร้อยสกุล?”
ฉู่ชิงหลวนอ่านทวนหนึ่งคำ รู้สึกว่าชื่อนี้แม้จะเรียบง่าย แต่กลับแฝงไว้ซึ่งความยิ่งใหญ่ที่ครอบคลุมทุกสิ่งและสืบสาวต้นตอได้