หลังจากที่ได้ผ่อนคลายอย่างเต็มที่ เกาหยางก็กลับมาที่ลานบ้านด้วยความสดชื่น สิ่งที่ต้อนรับเขาคือสายตาที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความคาดหวังมากมาย
สายตานั้นช่างน่าสงสาร เต็มไปด้วยความปรารถนา
เกาหลิงวิ่งเข้ามา กอดแขนของเกาหยางไว้ แล้วแกว่งไปมาไม่หยุด พลางพูดว่า "พี่ใหญ่ ต่อมาล่ะ? แมวรุ้งเป็นอย่างไรบ้าง? หลินเอ่อร์จะนวดไหล่ให้พี่!"
เกาหยางกระแอมเบา ๆ สบตากับดวงตาที่ยิ้มแย้มของฉู่ชิงหลวน แล้วจึงนั่งลง
เขาหยิบพู่กันขึ้นมา แล้วก็เขียนอย่างคล่องแคล่ว
เขาพลางเขียนพลางพูดไปด้วย
"ในยามคับขัน แมวรุ้งไม่สะทกสะท้าน ใช้เถาวัลย์บนหน้าผาเหวี่ยงตัวหลบการโอบล้อมได้อย่างฉลาดหลักแหลม พอดีกับที่กระต่ายฟ้าตามรอยมาถึง ดาบสองเล่มร่วมมือกัน กระแสดาบพุ่งทะยาน! พวกสมุนพรรคปีศาจแตกพ่ายยับเยิน!"
ทั้งตอนจบลงอย่างราบรื่น สมบูรณ์แบบ!
"แมวรุ้งเก่งมาก ต่อไป...หลินเอ่อร์ก็จะเป็นยอดฝีมือเหมือนกัน!"
"เรื่องของพี่ใหญ่ ดีกว่าเรื่องที่พวกนักเล่านิทานนอกเมืองเล่ากันเป็นร้อยเท่า ไม่สิ! ดีเป็นหมื่นเท่า!"
เกาหลิงมองด้วยความเลื่อมใส ดวงตาเต็มไปด้วยประกายดาว
เกาหยางยิ้มออกมาเช่นกัน
ส่วนเกาฉางเหวิน เฉินเซิ่ง อู๋ก่วง และคนอื่น ๆ ต่างก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน
"สบายใจแล้ว!"
"สบายใจแล้ว!"
แต่หลังจากที่เขียนตอนนี้จบ เกาหยางก็วางพู่กันลงอีกครั้ง
"พี่ใหญ่ เขียนต่อสิ!"
เกาฉางเหวินรู้สึกถึงสัญญาณเตือนภัยในใจ จึงอดไม่ได้ที่จะเร่งเร้าออกมา
"ติดอยู่ ต้องลงไปขัดเกลาให้ดี วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ!"
เกาหยางขยี้ขมับ สีหน้า"สุขุม"อย่างยิ่ง
"หา?!"
เกาฉางเหวินราวกับถูกค้อนทุบ ใบหน้าห่อเหี่ยวทันที
"พี่ใหญ่ อย่ามาแบบนี้สิ เพิ่งจะเริ่มต้นได้ที่ เจ้านี่ของพี่..."
เฉินเซิ่ง อู๋ก่วง และลวี่หลัวที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าอ้อนวอนเต็มที่ ดูเหมือนกำลังพูดว่า คุณชายใหญ่ อย่ามาหลอกพวกเราเลย