ปัง!
ราชโองการราวกับฟ้าผ่าลงมาปานกลางวัน ระเบิดเข้าใส่ท้องพระโรงจนเงียบกริบ!
วินาทีถัดมา
"ฟึบ!"
เสียงหายใจหอบดังขึ้นระงม กลายเป็นคลื่นเสียงแห่งความตกตะลึง!
ลวี่เจิ้นตาโตจนแทบถลนออกมา
แม่เจ้า! เจ้าหนูนี่อายุเพียงยี่สิบปีก็ได้เป็น...กั๋วกงผู้พิทักษ์แผ่นดินแล้วหรือ?
ซ่งหลี่ก็ตะลึงงันเช่นกัน
ทั้งร่างแข็งทื่อ รู้สึกทั้งโชคดีและหวาดกลัว
จวนติ้งกั๋วกง...หนึ่งจวนสองกั๋วกง!
อายุเพียงยี่สิบปีก็เป็นกั๋วกงผู้พิทักษ์แผ่นดิน ช่างน่าสะพรึงกลัวเพียงใด!
ไม่กี่วันมานี้ ในเมืองฉางอันมีเสียงวิจารณ์มากมาย บ้างว่าเกาหยางเปล่งประกายเกินหน้าเกินตา มีความดีความชอบทาบรัศมีองค์ฮ่องเต้ กล่าวหาว่าอู่จ้าวแขวนรางวัลไว้ไม่พระราชทาน กำลังระแวงอยู่
แต่ราชโองการนี้...มาถึงแล้ว
อายุเพียงยี่สิบปีก็ได้เป็นกั๋วกงผู้พิทักษ์แผ่นดิน ได้รับพระราชทานอาภรณ์ลายงูใหญ่สี่เล็บทองคำ สถานะเทียบเท่าอ๋อง!
นี่คือเกียรติยศอันใดกัน!
ซ่งหลี่เสียใจแทบขาดใจ
หากเดิมทีตระกูลซ่งไม่บอกเลิกหมั้นหมาย วันนี้ที่มาร่วมชื่นชมเกียรติยศนี้ด้วย คงมีตระกูลซ่งของเขาด้วยกระมัง?
แล้วเขาจะต้องกลัวจนต้องกราบทูลลาออกด้วยหรือ?
น่าเสียดาย...ไม่มีคำว่าหากเกิด
ในกองตรวจการ เหล่ายวี่สื่อที่นำโดยยวี่สื่อหวงล้วนตะลึงงัน
สองวันมานี้ หนังสือกราบทูลของพวกเขามากมายดั่งเกล็ดหิมะ กล่าวโจมตีอย่างบ้าคลั่ง กล่าวหาความผิดใหญ่หลวงของเกาหยาง จนมืออ่อนระโหย ปลายพู่กันหักไปหลายอัน
ผลปรากฏว่าเกาหยางไร้ปัญหาแม้แต่น้อย กลับได้เป็นกั๋วกงผู้พิทักษ์แผ่นดิน จะได้สวมอาภรณ์ลายงูใหญ่สี่เล็บทองคำ?