ข้างรถม้าจวนติ้งกั๋วกง
เกาหยางไม่กล้าหันหลังกลับ หันหลังให้อู่จ้าว
ฉู่ชิงหลวนและซ่างกวันวานเอ๋อร์มีทีท่าอยากพูดแต่ก็มิได้เอ่ยปาก
ยามนี้
เกาฉางเหวินถือถุงเกาลัดคั่วน้ำตาลที่ยังอุ่นอยู่ เดินกลับมา เขาเหลือบมองแล้วเอ่ยอย่างสงสัย "พี่ชาย ทางโน้นดูเหมือนมีหญิงงามผู้หนึ่งจ้องท่านอยู่ ก้มหน้าก็จริง ข้ามองไม่ชัดนัก แต่ดูท่าทางเศร้าโศก ราวกับร้องไห้มา พี่ชายไม่เข้าไปปลอบโยนหน่อยหรือ"
"ไม่ไปหรอก"
เกาหยางส่ายหน้า ขึ้นรถม้า
ในใจเขาว้าวุ่นยิ่งนัก
สถานการณ์เช่นนี้ มิได้คาดคิดมาก่อน
ชัดเจนว่าทำสิ่งที่ถูกต้องที่สุด ชัดเจนว่าหนีออกจากวังวนแห่งราชสำนักได้อย่างยากเย็น ชัดเจนว่าบัดนี้สุขสำราญ ร่ำรวยล้นฟ้า ถึงกับสามารถใช้ความรู้สึกผิดของอู่จ้าวมาทำตามอำเภอใจได้ แต่เหตุใด... หัวใจดวงนี้... ถึงได้เจ็บปวดรวดร้าวเพียงนี้
เปรี้ยง!
เกาหยางยกกำปั้นขึ้นชกอย่างแรง ลงไปตรงตำแหน่งใต้ท้องน้อยสามนิ้ว!
ไม่ผิดแน่ ต้องเป็นเจ้านี่ที่ก่อเรื่อง!
พร้อมกับหมัดนั้น ความคิดทั้งมวลก็สลายหายไปในพริบตา เพียงแต่... เจ็บอยู่พอสมควร
"น่าเสียดายของวิเศษ!"
"พี่ชายช่างน่าเสียดายของวิเศษนัก หญิงงามเช่นนี้หลั่งน้ำตา ชวนให้คนเวทนายิ่งนัก! ให้น้องจัดการเถิด! น้องนี่แหละถนัดปลอบประโลมดวงใจหญิงงามที่สุด!"