"ท่านแม่ทัพเฒ่าฉิน เชิญนอนลงเถิด" ฉินฉินเอ่ยขึ้น
เตียงไม้เล็กปูทับด้วยเบาะนุ่มนิ่ม ฉินเจิ้นกั๋วล้มตัวลงนอนตามคำ
ฉินฉินเปิดกล่องดำเล็ก เผยให้เห็นเครื่องมือด้านใน มีที่แคะหูทำจากไม้ไผ่ ขนห่านผูกติดกับก้านไม้เล็ก และที่แคะหูทำจากขนหางม้า เป็นต้น
ฉินฉินหยิบที่แคะหูขนห่านขึ้นมา โน้มตัวเข้าหาฉินเจิ้นกั๋ว แล้วเริ่มแคะหูอย่างเบามือ
"ความรู้สึกนี้..."
"ข้า ข้ารู้สึกราวกับล่องลอยอยู่บนสวรรค์!"
ฉินเจิ้นกั๋วปรือตาลง รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของฉินฉิน พลางพึมพำกับตัวเอง
เขาฉินเจิ้นกั๋วมีชีวิตอยู่มาเกินครึ่งค่อนชีวิต แต่สวรรค์กลั่นแกล้ง ประสบการณ์เช่นนี้เพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก
ก่อนหน้านี้เมื่อคันหู ก็ได้แต่รอให้ขี้หูสะสมจนมากพอ แล้วใช้นิ้วแคะโดยตรง จากนั้นงอนิ้วดีดออกไป ไม่เคยได้เสวยสุขกับการแคะหูอย่างพิถีพิถันเช่นนี้มาก่อน
ในชั่วพริบตา ทุกคนยิ่งอิจฉามากกว่าเดิม
ลวี่เจิ้นรู้สึกรุ่มร้อนขึ้นมาในใจ
อันที่จริง มาถึงจุดนี้ของรายการ หลายคนก็ไม่ได้คลางแคลงใจอีกแล้ว
แผนพิษของเกาหยาง บวกกับรายการแปลกใหม่เหล่านี้ หากผลักดันออกไป ต้องฮือฮาเป็นแน่!
"ท่านแม่ทัพเฒ่าฉิน เชิญลุกขึ้นก่อนเถิด หม่อมฉันจะให้ท่านลองแบบนุ่มนวลกับการแคะหูบนตัก..."
ฉินเจิ้นกั๋วกำลังเคลิบเคลิ้ม จู่ ๆ ก็หยุดลง ในใจพลันเกิดความรู้สึกสูญเสียอย่างจับใจ
จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของฉินฉิน
"แบบนุ่มนวลและการแคะหูบนตัก?"
แม้จะงุนงงสุดขีด แต่ฉินเจิ้นกั๋วก็ลุกขึ้นนั่งอย่างว่าง่าย