ก้าวพ้นจากสถานอาบอบนวดหมายเลขหนึ่งแห่งราชวงศ์
ยังไม่ทันเอ่ยวาจา
ด้านหลัง มือหยกข้างหนึ่งก็บิดหูของเขาไว้
"เฮือก!"
"วานเอ๋อร์ เจ็บ เจ็บยิ่งนัก!!!"
"พี่รู้ว่าผิดแล้ว เจ้ารีบปล่อยเถิด!"
เกาหยางเอ่ยขออภัยโดยพลัน
"เสียใจแล้วหรือ?"
เกาหยางพยักหน้ารับ "เสียใจจนแทบกระอักเลือด!"
รู้งี้ต้องถูกทำร้าย ตอนนั้นน่าจะลูบคลำอีกหลายๆ ครั้ง
อนิจจา!
ซ่างกวันวานเอ๋อร์แทบจะระเบิดความโกรธ เอ่ยอย่างโมโห "เสียใจแล้วจะมีประโยชน์อันใด?"
"ท่านเกา ท่านช่างสำราญใจยิ่งนัก ข้าน้อยประเมินท่านต่ำไปเสียแล้ว"
"จ๊ากๆ เมื่อก่อนกล้าลูบคลำไม่กี่ครั้ง อีกไม่กี่วันก็กล้าค้างแรม ต่อไปก็กล้าพากลับจวน พอแก่ตัวก็กล้าขี่หัวข้าถ่ายอุจจาระ!"
เกาหยางรีบเอ่ย "วานเอ๋อร์ เจ้าเข้าใจข้าผิด เจ้าล้วนรู้ว่าข้ารักษากายบริสุทธิ์เสมอมา รักความสะอาดอย่างยิ่ง"
"ที่พลั้งมือสัมผัสไม่กี่ครั้งนั้น เป็นเพราะผู้คนมากมาย เลี่ยงไม่ได้จริงๆ!"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ฟังไม่ลงแล้ว เจ้าคนนี้ไร้ยางอายเกินไป นางเร่งเพิ่มแรงมือ
"วานเอ๋อร์ ผิดจริงๆ"
"ให้โอกาสอีกหนึ่งล้านครั้ง เพียงหนึ่งล้านครั้ง ฝ่าบาทยังทอดพระเนตรอยู่ข้างๆ โปรดไว้หน้าข้าน้อยบ้าง"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ได้ยินดังนั้น มือจึงคลายออก นางมองไปยังอู่จ้าวที่ยืนอยู่ไม่ไกล คำนับกาย "ฝ่าบาท หม่อมฉันเสียมารยาท ขอฝ่าบาททรงลงโทษด้วย"
อู่จ้าวสวมฉลองพระองค์ลำลอง ประทับยืนอยู่ด้านข้าง
นางทอดพระเนตรภาพเบื้องหน้า ดวงตาหงส์แสดงอารมณ์สะเทือนใจ
ไม่รู้เพราะเหตุใด ก้นบึ้งหัวใจของนางบังเกิดความรู้สึกพิเศษยิ่ง ราวกับเป็นความขบขันเมื่อดูเรื่องสนุก ทว่าก็คล้ายความขมขื่นรางๆ