ไม่นานนัก
เกาหยางให้ลวี่หลัวไปแจ้งหวังเทาให้เตรียมการ พูดคุยเรื่องการส่งกำลังพลไปปราบซงหนูสั้นๆ ก็พากันเดินเข้าสู่โถงใหญ่
ในโถงใหญ่ ไออุ่นอบอวลห่อหุ้มด้วยกลิ่นหอมประหลาด พวกเขาเพิ่งก้าวเข้าไป สายตาก็จับจ้องไปที่สิ่งบนโต๊ะทันที
สิ่งที่เห็นคือหม้อสำริดดำทรงโบราณ เบื้องล่างเตาฟืนกำลังลุกโชน ภายในหม้อน้ำซุปใสพลุ่งพล่าน มีต้นหอมท่อนและขิงแว่นลอยอยู่ ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ
ต่างจากการกินแบบปกติในมหาจักรวรรดิเฉียน รอบหม้อเต็มไปด้วยจานเล็ก บรรจุวัตถุดิบสดใหม่หลากสีสัน ชิ้นเนื้อแกะสีชมพูบางราวกับปีกจั๊กจั่น เนื้อวัวสีแดงเข้ม ผักสดยังมีหยดน้ำเกาะ ดูเขียวสดชุ่มฉ่ำยิ่งขึ้น
"ใต้เท้าเกา... นี่คือหม้อไฟที่ท่านพูดถึงหรือ?"
อู่เจ๋อเลิกคิ้วน้อยๆ แววฉายความสงสัย
เกาหยางพยักหน้า รอยยิ้มเต็มใบหน้า
หม้อไฟนี้ เขาเฝ้ารอมานานแสนนาน
โดยเฉพาะยามปลายฤดูใบไม้ร่วงย่างเข้าฤดูหนาว อากาศเย็นยะเยือก สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโหมข้างนอก หากได้กินหม้อไฟร้อนๆ สักคำในห้อง ความสุขนั้นช่างน่าเหลือเชื่อ
"ฝ่าบาท นี่คือหม้อไฟ เพียงนำอาหารเหล่านี้โยนลงหม้อ พอสุกแล้วคีบขึ้นจิ้มน้ำจิ้มกิน รสชาติ—สุดยอดยิ่ง!"
อู่เจ๋อยังคงขมวดคิ้ว นางเอ่ยกับเกาหยางว่า "เอะอะปนเปเช่นนี้ ไม่เป็นระเบียบเลย เกรงว่าอาหารจะเสียรสดั้งเดิม"
เกาหยางได้ยินก็รีบว่า "ฝ่าบาท ไม่อาจพูดเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ"
อู่เจ๋อได้ฟัง พลันนึกถึงอู่หลงขึ้นมา นางชำเลืองมองหวังเทาที่ยืนอยู่ไม่ไกลส่งยิ้มมาให้ แล้วพยักหน้าเล็กน้อย