ตูม!
คำพูดนี้ดังขึ้น ทำให้เหล่าขุนนางรู้สึกศีรษะสั่นคลอนอีกครั้ง
ใช่แล้ว
นี่คือการรักษาถึงรากเหง้าอย่างแท้จริง
การปฏิรูปดินแดนชนเผ่าให้เป็นปกครองของราชสำนักโดยตรง ต่างหากคือกลยุทธ์รักษาถึงราก!
อู่จ้าวฟังแล้วใจพลิกพล่าน ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว!
"ดี!"
"เช่นนั้นก็ตามที่เกาอ๋องทูลไว้!"
"กิจการแดนตะวันตกเฉียงใต้ ให้เกาอ๋องเป็นผู้บัญชาการเบ็ดเสร็จ!"
"เหล่าชนเผ่าทุกตระกูลต้องประสานงาน ห้ามมีความผิดพลาด!"
เหล่าขุนนางคารวะพร้อมกัน
"กระหม่อมทั้งหลายรับพระบรมราชโองการ!"
อู่จ้าวประทับนั่งลงใหม่ ดวงตาหงส์ทั้งคู่เปี่ยมไปด้วยความปลื้มปิติ
ความวุ่นวายแดนตะวันตกเฉียงใต้ นางเคยคิดว่ายุ่งยากยิ่งนัก ไม่คิดว่าเกาหยางจะแก้ไขได้เพียงไม่กี่ถ้อยคำ
แน่นอน
นางก็ทราบดีว่า มิใช่ความวุ่นวายแดนตะวันตกเฉียงใต้จะไม่ยุ่งยาก หากแต่เกาหยางแข็งแกร่งเกินไป แผนพิษของเขาก็มีมากเหลือเกิน
อู่จ้าวมองไปยังเกาหยาง เอ่ยถามขึ้น
"เกาชิง การใช้คนป่าคุมคนป่า ต้องเรียกพลทหารหมาป่าจากแถบกว่างซี"
"เห็นว่าผู้ใดควรเป็นแม่ทัพ?"
เกาหยางได้ยินดังนั้น ชะงักครู่หนึ่ง
จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปอย่างช้า ๆ หยุดอยู่ที่ร่างหนึ่ง
หวังจงแต่แรกกำลังฟังอย่างชื่นบาน
บัดนี้ทั้งร่างกลับแข็งทื่อทันที
เขาเงยหน้าตามสายตาของเกาหยางไป ก็สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
สวรรค์!
หาใช่ข้าอีกแล้วกระมัง?!
คราก่อนที่กินตั๊กแตนก็คือข้า!
ครานี้แดนตะวันตกเฉียงใต้มีแต่ไอเมฆ งูพิษ ยุงเสีย หาใช่ข้าอีกกระมัง?!
กระดูกชราของข้าเช่นนี้ จะทนไหวอย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเพิ่งรับนางบำเรอเข้าบ้านมาหยกๆ!
หวังจงก้าวออกมาหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว!
"ฝ่าบาท!"
"กระหม่อมมีผู้หนึ่งขอทูลเสนอ!"
อู่จ้าวได้ยินดังนั้น ขมวดคิ้วขึ้นทันที
"โอ้? ท่านแม่ทัพอาวุโสหวังจะทูลเสนอผู้ใด?"