ตูม!
ภายในพระราชวังกลับกลายเป็นความครึกครื้นอีกครั้ง!
สามอุบาย?!
เพิ่งผ่านไปไม่ถึงครู่เดียว ราชันย์แห่งความตายก็คิดอุบายได้ถึงสามข้อแล้วหรือ?!
ดวงตาของอู่จ้าวเปล่งประกาย
"เกาชิง ขอฟังซะหน่อย!"
ไม่น่าแปลกใจที่ท่าทางเหี่ยวเฉาเช่นนี้ ใบหน้าซีดขาว จิตวิญญาณอ่อนล้า เห็นทีคืนวานคงครุ่นคิดถึงสามอุบายนี้จนตลอดทั้งคืนกระมัง?
อู่จ้าวรู้สึกซาบซึ้งในใจ ดวงตาหงส์คู่นั้นยิ่งอ่อนหวานขึ้น
เหล่าขุนนางต่างจ้องมองเกาหยางพร้อมหน้า
ในแววตานั้นมีทั้งความตื่นตะลึง และความหวังอันบางเบา
การกบฏทางตะวันตกเฉียงใต้ครั้งนี้ มิใช่ว่าพวกเขาไม่อยากทำศึก หากแต่พวกชนเผ่าพื้นเมืองเหล่านั้นช่างเป็นดั่งก้อนหินในหลุมส้วม ทั้งเหม็นเน่าและแข็งกร้าว
แต่ถ้าราชันย์แห่งความตายมีวิธีการ ผลลัพธ์ย่อมต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง
เกาหยางยืนประสานมือไว้เบื้องหลัง เสียงดังขึ้น
"อุบายข้อแรกของกระหม่อม มีนามว่า คำสั่งสลายอำนาจอ๋อง!"
"เหล่าท่านคงไม่คุ้นเคยเป็นแน่ อุบายนี้เป็นสิ่งที่ท่านชุยเสนอขึ้น ข้าน้อยเองก็เห็นว่าวิธีนี้ดียิ่ง ใช้ต่อพวกหัวหน้าชนเผ่าพื้นเมืองได้อย่างดี!"
เมื่อชุยซิงเหอได้ยินดังนั้น ใบหน้าชรากลับแดงก่ำ
นิ้วเท้าใต้รองเท้าบู๊ตของเขาเริ่มออกแรงกดอย่างลับ ๆ
เหยียนเจิงกับหลู่เหวิน รวมถึงอู่จ้าว ต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจ
ส่วนเหล่าขุนนางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
คำสั่งสลายอำนาจอ๋อง?
นั่นมิใช่อุบายที่ใช้ต่ออ๋องชายแดนทั่วแผ่นดินหรือ?
เกาหยางเอ่ยต่อ "ตามที่เปิ่นหวังทราบ ชนเผ่าพื้นเมืองใหญ่น้อยทางตะวันตกเฉียงใต้ล้วนปกครองด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จของหัวหน้าเผ่า สืบทอดแก่บุตรชายคนโต"
"แล้วปัญหาก็ตามมา บุตรชายคนรอง เหล่าบุตรที่เกิดจากภรรยาน้อย หาใช่คนไม่ หาใช่ไร้ความทะเยอทะยานหรือ?"